เมื่ออันหนิงถูกป้าสะใภ้กุ้ยฮวาลากตัวมาถึง สถานการณ์หน้าห้องพัสดุก็วุ่นวายไปหมดแล้ว
ผู้อำนวยการเฉินยืนตัวแข็งอยู่ด้านข้าง กำลังก้มหน้าอธิบายอย่างกระอักกระอ่วนแก่คณะผู้ตรวจการจากหน่วยงานระดับเทศบาลที่ยืนอยู่ข้างกาย แต่งกายด้วยชุดจงซานสีเทาอมฟ้า ใบหน้าเคร่งขรึม ดูออกว่าเป็นผู้ใหญ่
รองผู้อำนวยการเจียงที่เดินตามหลังมาก้มศีรษะต่ำยิ่งกว่า เมื่อมองดี ๆ ก็เห็นแววตาเดือดดาลอยู่ลึก ๆ
คนพวกนี้...
อันหนิงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อช่วงก่อนมีคนในแผนกพูดถึงเรื่องอะไรสักอย่าง เหมือนว่าช่วงนี้จะมีผู้ใหญ่จากหน่วยงานเหนือมาตรวจเยี่ยม
ช่างเป็นเรื่องที่...
ถึงตอนนี้ แม้แต่อันหนิงยังอดทึ่งในความกล้าบ้าบิ่นของน้องสาวเลี้ยงราคาถูกอย่างหลูฉิงไม่ได้
ใช่แล้ว คนที่ถูกสาวใหญ่สาวน้อยในโรงงานล้อมไว้ตรงกลาง เสื้อเชิ้ตสีแดงอมชมพูตัวใหม่ยับยู่ยี่ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ก็คือหลูฉิงนั่นเอง ส่วนชายหนุ่มข้างกายนั้น สวมชุดทำงานสีน้ำเงิน แว่นกรอบเงิน ท่าทางสุภาพ ดูดีแต่เนื้อแท้ชั่วร้าย ก็คือพระเอกอีกคนในเรื่องวุ่นวายวันนี้ และแน่นอนว่าเป็นคู่หมายในวัยเด็กของชาติกำเนิดเดิม เจียงฮ่าว
เพียงมองดูสภาพของทั้งสองตอนนี้ ก็ไม่ยากที่จะนึกออกว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้
ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนมาถึง ป้าสะใภ้กุ้ยฮวาได้เล่าเรื่องราวคร่าว ๆ ด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่เปี่ยมอารมณ์แล้ว
พูดง่าย ๆ ก็คือ หนุ่มสาวคู่หนึ่งใจร้อนจนอดใจไม่ไหวในห้องพัสดุ แต่เคราะห์ร้ายถูกคนในโรงงานจับได้คาหนังคาเขา
เรื่องนั้นดูเรียบง่าย ทว่าฐานะของทั้งสองคนกลับไม่ง่ายเช่นนั้น
แม้จะเกรงกลัวบารมีรองผู้อำนวยการเจียง แต่ปากของคนที่อยู่ ณ ที่นี้ก็ไม่ใช่เล่น ๆ
“โอ๊ย นั่นไม่ใช่ลูกสาวคนรองของบ้านหลูหรอกหรือ ไม่ถูกสิ ฉันจำได้ว่าคนที่หมั้นกับบุตรชายรองของสกุลเจียงคือลูกสาวคนโตของบ้านหลูนี่นา!”
“อา นี่...นี่มันว่าที่พี่เขยกับน้องภรรยาไม่ใช่หรือ!”