"โอ้โฮ สหายลู่ ในที่สุดก็มาเสียที! มาช่วยข้าดูหน่อยเถิด ว่าข้อมูลชุดนี้มันเกิดปัญหาอะไรกันแน่"
"ก่อนหน้านี้ยืนยันแล้วหลายรอบแท้ ๆ แต่พอทดลองใช้ ค่าตัวแปรก็ไม่เคยลงตัวเสียที"
"ถ้าหลังจากนี้ยืนยันว่าไม่มีข้อผิดพลาด เช่นนั้นเป็นไปได้ยิ่งที่พีชคณิตตอนเริ่มต้นจะผิดพลาด เจ้าลองแบบนี้ก่อน..."
"สหายอันหนิง เจ้ามาดูของข้าที่นี่อีกที..."
เข็มนาฬิกาชี้ตรงหกนาฬิกาพอดี เอกสารในมือของอันหนิงก็เขียนบรรทัดสุดท้ายเสร็จสิ้น
ปิดแฟ้ม ลุกขึ้น เดินจากไป ทุกการกระทำคล่องแคล่วว่องไว ไม่รอให้เหล่าสหายร่วมงานผู้ขยันขันแข็งทันได้รั้งรอ อันหนิงก็เคลื่อนกายออกจากเขตสำนักงานไปอย่างรวดเร็ว
"โย่ สหายเสี่ยวลู่สินะ!"
เห็นอันหนิงมาเป็นคนแรกอีกแล้ว ป้าอ้วนประจำโรงอาหารก็เห็นจนชินตา ตักเกี๊ยวน้ำใส่ชามโตให้โดยไม่ต้องร้องขอ ตั้งแต่ต้นจนจบมือไม่สั่นเลยสักนิด
"เป็นไส้เนื้อวัวเสียด้วย!"
ยังมีผักชีลาวอีก กัดเบา ๆ คำหนึ่ง ดวงตาของอันหนิงก็ทนไม่ได้ที่จะเปล่งประกาย
"ฝีมือท่านป้าไช่ไม่เลวเลยจริง ๆ!"
"แน่นอน!" ได้ยินดังนั้นป้าอ้วนตรงช่องหน้าต่างก็ยิ้มจนตาหยีเป็นเส้น:
"นี่เป็นฝีมือเก่าแก่หลายปีของข้า วันนี้โชคดี ฟาร์มใกล้เคียงมีวัวพลัดตกตายตัวหนึ่ง พอรู้ว่าเจ้าหนูน้อยนี่เรื่องมาก ป้าเลยตั้งใจเก็บเนื้อส่วนหนึ่งไว้ให้เจ้า ใส่ในเกี๊ยวให้เจ้าหมดเลย"