ยามค่ำ อันหนิงเอนกายอยู่บนแท่นเอน นึกหาวิธีที่จะเอ่ยเรื่องนี้กับฝูจิน ด้วยสถานะปัจจุบันของนางเป็นเพียงซู่ฝูจินผู้น้อย แม้จะเป็นน้องชายแท้ๆ ของตน หากพูดกันตามตรงก็ยังนับว่าเป็นญาติที่ไม่เต็มขั้นของจวน และอีกฝ่ายก็เป็นเด็กหนุ่มที่กำลังจะโตเป็นหนุ่มแล้ว คงจะจัดการได้ไม่ง่ายนัก
เพราะเท่าที่ผ่านมา ในจวนแห่งนี้ยังไม่เคยมีแบบอย่างเช่นนี้มาก่อน หากทำพลาดจนทำให้ฝูจินคิดว่านางได้อำนาจแล้วเริ่มกำเริบ ใช้เด็กเป็นข้ออ้างในการท้าทายอำนาจของฝูจิน คงไม่ดีแน่
ตอนนี้ชีวิตก็ราบรื่นดี อันหนิงก็ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว
แต่ไม่ทันที่อันหนิงจะเอ่ยปาก อ๋องจวงชินซึ่งแวะมาเยี่ยมตามปกติยามค่ำก็เอ่ยขึ้นก่อนว่า
“วันนี้ได้ยินบ่าวรับใช้พูดว่า อาหนิงคิดถึงครอบครัวไม่น้อยเลย?”
“ให้ท่านชายขำเสียแล้ว” อันหนิงพิงกายซบลงบนอกของอีกฝ่ายตามแรงดึง ไม่ได้ปฏิเสธ
“เรื่องแค่นี้มีอะไร?” โบ๋กั๋วตั๋วส่ายหน้าไม่ใส่ใจ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ถือเรื่องเล็กน้อยนี้เป็นเรื่องสำคัญ สายตาที่มองคนตรงหน้ายังคงอ่อนโยนเช่นเคย
“ล้วนเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ไม่งำเป็นต้องเกรงใจเช่นนี้ ครู่นี้ตอนที่ท่านข้ามา ได้บอกกับฝูจินแล้ว พรุ่งนี้ให้เสี่ยวเซี่ยจื่อไปสักรอบ แล้วรับตัวเขามาก็เป็นอันเรียบร้อย”
พูดจบก็เอ่ยเสริมด้วยความเอาใจใส่
“ก็นับว่าท่านคิดไม่รอบคอบเอง อาหนิงเข้าวังมาตั้งแต่เด็ก คิดว่านานหลายปีแล้วที่ไม่ได้พบหน้าญาติพี่น้องอย่างใกล้ชิด”
จริงดังที่คิด อันหนิงคิดในใจ เพียงแค่ตั้งใจใส่ใจ แม้แต่บุรุษที่ยุ่งวุ่นวายกับราชกิจนับพันก็ยังละเอียดอ่อนถึงเพียงนี้ ขึ้นอยู่กับว่าอีกฝ่ายยินดีหรือไม่เท่านั้น ใต้แสงตะเกียงอันสลัว อันหนิงเงยหน้ามองบุรุษตรงหน้า