“กินเข้าไปแล้ว กลืนลงคอไปเลยจริง ๆ……”
“เจ้าของร่าง ท่านรู้หรือไม่ว่ายาเม็ดนี้มีค่าเพียงใด? ในบรรดารางวัลทั้งหมด ยาเปิดปัญญานี้เป็นที่ต้องการมากที่สุด” แน่นอนว่ามันก็แพงที่สุดด้วยเช่นกัน
เจ้าระบบเจ็บปวดจนเลือดตาแทบกระเด็น
“ข้าแย่งมันมาจากเพื่อนร่วมงานคนอื่นมาได้อย่างยากเย็น”
เมื่อเห็นเจ้านายของตนไม่สะเทือนแม้แต่น้อย เจ้าระบบก็อดไม่ได้ที่จะเอามือค้ำคาง ถอนหายใจด้วยความทุกข์ใจอย่างสุดซึ้ง:
“เจ้าของร่าง ท่านคิดอะไรอยู่กันแน่ นี่คือยุคโบราณนะ ยุคโบราณ ไม่ใช่สังคมสมัยใหม่อย่างที่พวกเราอยู่มาก่อน ผู้หญิงต่อให้ฉลาดปราดเปรื่องเพียงใดก็ไม่มีทางไปสอบจอหงวนได้หรอก!”
บัดนี้เป็นยุคสงบสุข ราชวงศ์ต้าจ้วงสถาปนามาได้ไม่ถึง 200 ปี ยังห่างไกลจากยุคบ้านเมืองวุ่นวาย การเป็นที่ปรึกษาก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้
การค้าขาย แม้ชาติก่อนจะมีเงื่อนไขดีเพียงใด เจ้านายของตนก็ยังไม่ใส่ใจ จะไปคิดทำอะไรกับสถานะสตรีที่มีแต่ข้อจำกัดเช่นนี้
เจ้าระบบคิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจ:
แอบเอาไปใช้กับสามีในอนาคต สุดท้ายก็ได้เป็นฮูหยินของคุณชายใหญ่ไม่ดีหรือไร ต่อให้คิดถึงความเสี่ยง ก็ยังมีน้องชายแท้ ๆ ของร่างนี้อยู่อีกคน!