พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าการกลับตัวเป็นคนดีนั้นเป็นไปไม่ได้!
ทุกครั้งที่เจ้าระบบคิดว่าเจ้านายของมันทำอะไรได้สุดโต่งขนาดไหน อีกฝ่ายก็มักจะทำลายขีดจำกัดของมันลงได้เสมอ
เช้าตรู่ ตระกูลเซี่ยทั้งครอบครัวกำลังเบียดเสียดกันอยู่ในห้องโถงเล็กๆ
วันนี้เดิมทีเป็นวันดีที่เอ้อร์ยาได้รับการคัดเลือกเข้าห้องปักผ้า แต่ตอนนี้บนใบหน้าของทุกคนในครอบครัวกลับไม่สู้ดีนัก ยกเว้นสองสามีภรรยาของบ้านใหญ่ที่ชอบมามองเรื่องสนุก
ในห้องเล็กๆ เต็มไปด้วยเสียงร่ำไห้สุดหัวใจของเฉินซื่อผู้น้อย
"ฮือๆ ซื่อหยา ลูกสาวแม่คนน่าสงสาร เธอจะทำยังไงต่อไปจากนี้นะ!"
"แม่ทำบาปอะไรไว้กันแน่ ทำไมครอบครัวเราถึงได้มีสัตว์เดรัจฉานใจดำแบบนี้! เซี่ยสามเอ๊ย นายยังเป็นพ่อคนอยู่หรือเปล่า มาขวางแม่ทำไม ทำให้ลูกสาวฉันเป็นแบบนั้น วันนี้ฉันจะตีสัตว์เดรัจฉานตัวนี้ให้ตายให้ได้!"
"ทำให้น้องสาวแท้ๆ ต้องเป็นแบบนี้ แม้แต่สัตว์เดรัจฉานตัวน้อยก็ยังไม่กล้าทำแบบเซี่ยเอ้อร์ยานี่เลย!"
ที่หน้าห้อง เฉินซื่อผู้น้อยนั่งร้องไห้รื้อผ้าอยู่บนพื้นอย่างไม่แคร์ภาพลักษณ์ หากไม่ใช่เพราะทุกคนห้ามไว้แน่น ตอนนี้คงขึ้นไปตีแม่ลูกคู่นั้นจนตายไปแล้ว
ถึงอย่างนั้น เซี่ยเจาตี้และเอ้อร์ยาก็ยังถูกไม้เรียวฟาดไปหลายที โดยเฉพาะเอ้อร์ยา หากไม่ใช่เพราะทุกคนห้ามไว้ ตอนนี้คงเสียโฉมไปแล้ว
ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น ตอนนี้บนใบหน้าก็เขียวช้ำไปหมด ดูน่ากลัวยิ่งนัก
เห็นอีกฝ่ายยังไม่หายแค้น เซี่ยเหล่าซวนซึ่งนั่งอยู่ด้านบนก็ยกไม้เท้าขึ้นทุบพื้นอย่างแรง: