หากพบเจอผู้ที่เคยดูเรื่องน่าขันของท่าน ทั้งยังมองทะลุการแสดงของท่านได้ทะลุปรุโปร่ง และอีกฝ่ายยังเป็นคนสำคัญที่ผู้บังคับบัญชาของท่านต้องประจบเอาใจ จะรับมือเช่นไร?
อันหนิงตอบว่า ปล่อยไปตามเลย
สบสายตาที่แฝงรอยยิ้มของอีกฝ่าย อันหนิงยกมือขึ้น ตอบรับการสัมผัสโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า ปลายนิ้วแตะกันพลันแยกออกจากกัน ยอมรับคำชมของอีกฝ่ายอย่างสง่างาม ไม่เขินอายแม้แต่น้อย
ผู้อำนวยการห่าวที่อยู่ข้างๆ รีบเอ่ยปากขึ้น
"อันหนิงเอ๋ย ท่านนี้คือสหายกู้ รองผู้อำนวยการกู้แห่งกรมการคลังเมืองเรา ครานี้ล้วนอาศัยสหายกู้ ช่วยพวกเราไว้ไม่น้อยเลยนะ!"
จากนั้นก็รีบหันไปมองชายหนุ่มที่แต่งกายด้วยชุดจงซานเรียบกริบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"ผู้อำนวยการกู้ ท่านอย่าเห็นว่าสหายอันหนิงอายุยังน้อย ความสามารถหาได้ด้อยกว่าบัณฑิตเกียรตินิยมจากมหาวิทยาลัยใหญ่ไม่ นางยังสาวก็เป็นยอดฝีมือของแผนกเราแล้ว การวิจัยครั้งนี้ราบรื่นเช่นนี้ ต้องยกความดีให้สหายเสี่ยวลู่ล้วนๆ"
สายตาจับจ้องที่ร่างของเด็กสาวเบื้องหน้าชั่วขณะหนึ่ง ใบหน้าของคนผู้นี้ยังคงมีรอยยิ้มอบอุ่น ดูท่าทางเป็นผู้ทรงเกียรติยิ่ง
"เรื่องของสหายลู่ กระผมเคยทราบมาก่อนแล้ว ได้ยินว่าสถาบันวิจัยกรมกลาโหมที่อยู่ใกล้เคียงเคยมีเจตนาจะขอตัวสหายลู่ไปประจำการ เห็นได้ชัดว่าความสามารถล้ำเลิศเป็นอย่างยิ่ง"
ได้ยินดังนั้น สีหน้าผู้อำนวยการห่าวก็เปลี่ยนไป รอยยิ้มที่มุมปากแทบจะรักษาไว้ไม่อยู่
เวรเอ๊ย พวกอันธพาลจากกรมกลาโหมนี่ ต้องการผู้มีความสามารถแล้วจะหาเองไม่เป็นรึ? ต้องมาดึงขนแกะเขาซ้ำๆ อย่างนี้ ไม่กลัวหรอกหรือว่าสถาบันวิจัยใต้บังคับบัญชาพวกเขาจะถูกถอนจนโกร๋น