เผยหวยโจวกักเวินเนี่ยนไว้ในอ้อมแขน ก้มตาลงมองเธอ
เวินเนี่ยนดิ้นขัดขืนเล็กน้อย ข้อมือก็ถูกอีกฝ่ายจับไว้แน่น เมื่อเห็นว่าดิ้นไม่หลุด เธอจึงเงยใบหน้าเล็กขาวผ่องขึ้น ดวงตารูปเมล็ดซิ่งฉายแววตื่นตระหนก ขนตาสั่นไหวแผ่วเบา “คุณชายเผย ปล่อยฉันนะคะ”
แม้หญิงสาวจะหวาดกลัวแทบตาย แต่ก็ยังฝืนทำสีหน้าสงบนิ่ง
เผยหวยโจวเห็นท่าทีภายนอกเข้มแข็งแต่ภายในอ่อนแอของเวินเนี่ยนเต็มตา มุมปากประดับรอยยิ้มอ่อนโยน แววตาและคิ้วยังคงดูอบอุ่นไร้พิษภัยเหมือนปกติ ทว่าลึกลงไปในดวงตากลับมีแววหยอกเย้าอยู่หลายส่วน
ฝ่ามือแนบเบา ๆ ที่เอวเธอ จากนั้นเขาก็ก้มตัวลงเล็กน้อย ลมหายใจอุ่นร้อนเฉียดผ่านใบหูแดงระเรื่อของหญิงสาว น้ำเสียงเกียจคร้านเอ่ยว่า “นักเรียนเวินไม่ยุติธรรมเลยนะครับ ตอนคุยกับตงฟางจิ้นเสียงอ่อนหวานนุ่มนวล แต่พอเป็นผม...กลับเย็นชาแบบนี้หรือครับ?”
เวินเนี่ยนได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้าขึ้นอย่างลองเชิง ดวงตาชุ่มชื้นเต็มไปด้วยความสับสน
เผยหวยโจวยังคงยิ้ม มือค่อย ๆ เลื่อนต่ำลง สัมผัสผ่านเรียวขาขาวนุ่มของหญิงสาว น้ำเสียงคลุมเครือเจือความอ่อนหวาน “ทำไมไม่ตอบล่ะครับ?”
“คะ...คุณชายเผย ใกล้ถึงเวลาเข้าเรียนแล้วค่ะ” เพราะการกระทำของเผยหวยโจว แววตาของเวินเนี่ยนจึงมีหยาดน้ำคลอ เธอกัดริมฝีปากสีชมพูเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว ท่าทางน่าสงสารนั้นแฝงเสน่ห์เย้ายวนอย่างไม่ตั้งใจ
เมื่อภาพเช่นนี้ตกอยู่ในสายตาของเผยหวยโจว รอยยิ้มที่มุมปากก็ยิ่งลึกขึ้น ความปรารถนาและความสนใจในดวงตาพรั่งพรูทับซ้อนกันเป็นชั้น ๆ