เยี่ยนจิ่งชิงเห็นท่าทางของซูหร่วน แววปวดใจวูบผ่านดวงตา ครั้นซูหร่วนหลบไปอยู่ด้านหลังเขา เขาก็มองเวินเนี่ยนกับเจี่ยนเหวินด้วยสายตาเย็นชา
สำหรับเจี่ยนเหวินที่คิดจะลงมือกับซูหร่วน เยี่ยนจิ่งชิงก้าวเข้าไปหาโดยไม่แสดงสีหน้า จากนั้นก็คว้าผมของเธอแล้วเหวี่ยงใส่กำแพงด้านข้างเต็มแรง
เจี่ยนเหวินกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เลือดจากหน้าผากไหลอาบแก้ม
คนรอบข้างตกใจกับภาพตรงหน้าจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
เยี่ยนจิ่งชิงมองเจี่ยนเหวินที่นอนอยู่บนพื้น สีหน้าเย็นชา ก่อนเอ่ยเสียงเรียบขณะมองลงมาจากเบื้องบนว่า “ในเมื่อชอบรังแกคนอื่นนัก งั้นก็ลองเป็นฝ่ายถูกคนอื่นรังแกดูบ้าง”
“ป้ายแดงประจำสัปดาห์นี้ ให้เธอแล้วกัน”
พอได้ยินเช่นนั้น เจี่ยนเหวินก็ไม่เหลือท่าทีสงบนิ่งเหมือนเมื่อครู่อีก เธอร้องไห้คุกเข่าลงกับพื้น “คุณชายเยี่ยน ฉันเป็นลูกสาวคนเดียวของเครือเจี่ยน พวกเราอยู่ฝ่ายเดียวกันไม่ใช่เหรอคะ!”
พูดจบ เจี่ยนเหวินก็คิดจะกอดขาเยี่ยนจิ่งชิงเพื่อขอความเมตตา
เมื่อรู้ทันเจตนาของเจี่ยนเหวิน เขาก็เตะเธอกระเด็นออกไปอย่างไร้เยื่อใย
“หนวกหู รังแกคนของฉันแล้วยังคิดว่าเครือเจี่ยนที่หนุนหลังเธอจะปลอดภัยดีอยู่หรือไง?”
ในห้องมีนักเรียนอยู่หลายคนที่อยากสร้างผลงาน พวกเขาลากเจี่ยนเหวินออกมาจากข้างเท้าของเยี่ยนจิ่งชิง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย “ไปกันเถอะ คุณเจี่ยน ปกติฉันก็เห็นเธอแล้วหงุดหงิดอยู่พอดี”
“ไม่!” เจี่ยนเหวินไม่อยากถูกติดป้ายแดง ก่อนถูกลากออกไป เธอรีบชี้ไปทางเวินเนี่ยนแล้วตะโกนว่า “เธอก็พูดเหมือนกัน! เธอก็จงใจเล่นงานซูหร่วน!”