เวินเนี่ยนกลับถึงหอพัก เห็นข้อความที่ลู่เยี่ยนส่งมา แต่ไม่ได้ตอบกลับ
ผู้ชายต้องปล่อยให้รอสักหน่อยถึงจะดี
แต่ก็ต้องกะเวลาให้พอดี อย่าปล่อยไว้นานเกินไป ไม่อย่างนั้นอาจได้ผลตรงกันข้าม
เวินเนี่ยนล้างเครื่องสำอางและทำธุระส่วนตัวเสร็จ เวลาก็ผ่านไปราว 10 นาที
เธอเอนพิงพนักเก้าอี้ แล้วส่งข้อความหาลู่เยี่ยน
【คิดถึงไม่รู้ลืม】: “ถ้าเห็นเร็วกว่านี้ก็คงดีเลยค่ะ ฉันทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้ว กำลังจะไปอาบน้ำต่อค่ะ”
ลู่เยี่ยนนั่งอยู่ในรถ เขาก้มมองข้อความจากเวินเนี่ยน ผ่านไปไม่กี่นาที รถก็เคลื่อนออกไป
ลู่เยี่ยนไม่ได้ตอบเวินเนี่ยน จากข้อความที่เธอส่งมา เขามองไม่เห็นว่าเธอให้ความสำคัญกับเขาเลย
บางทีเวินเนี่ยนอาจเก็บคำพูดก่อนหน้านี้ของเขาไปคิด พอนึกถึงสิ่งที่เธอพูดในตู้เสื้อผ้าวันนั้น เธอบอกว่านั่นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอตามตื๊อเขา
ลู่เยี่ยนคิดว่า นี่คงเป็นจุดจบที่เขายินดีจะเห็น
หัวใจในอกเต้นแรง เขาพยายามกดความหวั่นไหวจาง ๆ ที่มีต่อเวินเนี่ยนเอาไว้
ที่หอพัก เมื่อเห็นว่าลู่เยี่ยนไม่ตอบ เวินเนี่ยนก็ยกยิ้มที่หางตาเล็กน้อย
อ๊ะ โกรธแล้วสินะ
แต่เธอไม่คิดจะเป็นฝ่ายเข้าหาหรอก
ถ้าอยากช่วงชิงโชคชะตาของพระเอกมาให้หมด ก็ต้องทำให้เขารักเธอด้วยความเต็มใจ
แค่ชอบกันทางกายอย่างเดียว ยังไม่พอ
หลายวันมานี้ เวินเนี่ยนไปเรียนตอนกลางวัน ส่วนตอนกลางคืนบางครั้งก็ออกไปพบเจียงจาวเหยี่ยตามที่เขานัด
ส่วนเรื่องลู่เยี่ยน เธอยังคงไม่รีบร้อน
หนึ่งเดือนต่อมา ลู่เยี่ยนส่งข้อความหาเวินเนี่ยนอีกครั้ง
ตลอดเดือนที่ผ่านมา ลู่เยี่ยนคิดว่าตัวเองจะกดความปรารถนาที่มีต่อเวินเนี่ยนเอาไว้ได้ แต่กลับพบว่าทำไม่ได้