เวินเนี่ยนกุมมือเจียงจาวเหยี่ยเบา ๆ เธอมองเขาอย่างขบขันพลางเอ่ยว่า “พี่ เมื่อเทียบกับตัวพี่ในคำพูดของคนอื่นแล้ว หนูเชื่อสัญชาตญาณของตัวเองมากกว่า”
“เรื่องที่ผ่านมา หนูไม่รู้รายละเอียด ส่วนเรื่องที่ไม่รู้ หนูก็จะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น”
“แค่... ต่อจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พี่จะยังเหมือนวันนี้ ยึดความต้องการของหนูเป็นหลักตลอดไปใช่ไหมคะ?”
“แน่นอน!” เจียงจาวเหยี่ยตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด
เมื่อมองเวินเนี่ยนในตอนนี้ ในดวงตาของเธอมีแต่ความเชื่อใจและความพึ่งพาที่มีต่อเขา หัวใจของเจียงจาวเหยี่ยอ่อนยวบจนแทบละลายเป็นน้ำ
“เบบี๋ พี่ว่าพี่ตกหลุมรักเธอเข้าจริง ๆ แล้วล่ะ” เจียงจาวเหยี่ยซุกหน้าลงในอ้อมอกของเวินเนี่ยน
ในมุมที่เจียงจาวเหยี่ยมองไม่เห็น แววตาของเวินเนี่ยนไร้อารมณ์ใด ๆ
“จริงเหรอคะ... แต่หนูตกหลุมรักพี่ไปตั้งนานแล้วนะ” เธอเอ่ยเสียงเบา
เจียงจาวเหยี่ย: “!!!”