ตอนที่เฮ่อเหลียนจิ่งเห็นหญิงสาวตอบรับคำขอเป็นเพื่อน เขาก็เฝ้าสังเกตเธออยู่ตลอด
เมื่อเห็นสีหน้าของเธอเปลี่ยนจากประหลาดใจเป็นฉงน แล้วจึงคลายใจลง เขาก็เข้าใจทันทีว่าเวินเนี่ยนยังไม่รู้ว่าเขาคือ【เอช】
เกือบลืมไปแล้วว่าเขาเปลี่ยนชื่อไปเรียบร้อย
【ยัยตัวติดหนึบ589】
“เอาละ ในเมื่อเราเป็นเพื่อนกันแล้ว สุดสัปดาห์หน้าให้ฉันเลี้ยงข้าวนะ ดีไหม?”
“คุณน่าจะว่างใช่ไหม” เวินเนี่ยนเอียงศีรษะน้อย ๆ มองเฮ่อเหลียนจิ่ง ดวงตากลมสุกใสคู่นั้นฉายแววอยากรู้อยากเห็น
เฮ่อเหลียนจิ่งขานรับเสียงเบา “อืม ว่าง”
“ดีเลย งั้นพอกลับไปแล้วบอกฉันด้วยนะว่ามีอะไรที่คุณไม่กินบ้าง ฉันจะได้เตรียมให้ดี”
อย่างไรเขาก็เป็นคนใจดีที่ชอบช่วยเหลือคนอื่น เวินเนี่ยนจึงตัดสินใจว่าจะขอบคุณเขาให้ดีตอนกินข้าวด้วย
เมื่อได้ใกล้ชิดกับหญิงสาวขนาดนี้ เฮ่อเหลียนจิ่งก็ได้กลิ่นหอมจาง ๆ ลอยมาจากตัวเธอ
คล้ายกลิ่นดอกไม้
เฮ่อเหลียนจิ่งหลุบตาลง มองเธอที่เงยหน้าขึ้นมา สีหน้าแสดงความออดอ้อนอย่างไม่รู้ตัว ทั้งนุ่มนิ่มทั้งน่ารัก
“ได้” เสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อย ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างห้ามไม่อยู่