วันนี้เฮ่อเหลียนจิ่งมาตรวจดูโครงการในเครือบริษัท รอบกายจึงเต็มไปด้วยบอดี้การ์ด
ผู้จัดการยืนอยู่อีกด้านของเฮ่อเหลียนจิ่ง หลังงอโค้งเล็กน้อย สีหน้าแฝงความประหม่าและประจบเอาใจอยู่หลายส่วน
เมื่อได้ยินผู้ช่วยพิเศษพูด เฮ่อเหลียนจิ่งก็หลุบตาลง ซ่อนอารมณ์อึมครึมในแววตา
“ไม่มีอะไร รายงานต่อเถอะ”
เมื่อนึกถึงภาพที่เพิ่งเห็น หญิงสาวในกระโปรงบางพลิ้วไหวไปตามการเคลื่อนไหว เอวคอดบางจนแทบรวบได้ด้วยมือเดียว ขาเรียวขาว รูปร่างอรชรอ่อนช้อย หน้าตาบริสุทธิ์ผุดผ่อง
ยัยตัวติดหนึบในชีวิตจริงดูดีกว่าในภาพจากไลฟ์เสียอีก กล้องกลับบดบังประกายสดใสในตัวเธอไปบ้าง
เขาคิดว่าโลกใบนี้จะเล็กขนาดนี้ได้อย่างไร
วันนี้หญิงสาวหยุดพัก แต่กลับบังเอิญเจอเขาเข้า
เฮ่อเหลียนจิ่งข่มแรงปรารถนาประหลาดในใจเอาไว้ ในสายตาของเขา โลกออนไลน์กับโลกความจริงนั้นแตกต่างกัน
การส่งของขวัญในโลกออนไลน์เป็นเพียงกิจกรรมฆ่าเวลา ช่วยเติมเต็มความรู้สึกให้เขา
ส่วนเรื่องอื่น หากก้าวไปมากกว่านี้ก็มีแต่จะสร้างปัญหา
อีกด้านหนึ่ง ระหว่างเดินช็อปปิง เวินเนี่ยนสะดุดตากับกำไลข้อมือวงหนึ่ง ประดับเพชรเม็ดเล็กสีชมพูล้อมรอบ พออยู่ใต้แสงไฟในร้านแล้วสวยสะดุดตามาก
“คุณผู้หญิง สายตาดีจริง ๆ ค่ะ รุ่นนี้เพิ่งเข้ามาใหม่ในสัปดาห์นี้เลย” พนักงานขายข้าง ๆ พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ฟังแล้วสบายหู
เวินเนี่ยนชี้ไปที่กำไล “รุ่นใหม่เหรอ งั้นเอาวงนี้ค่ะ”
“ได้ค่ะคุณผู้หญิง รุ่นนี้ราคา 120,000 หยวนค่ะ” พนักงานขายยิ้มแย้ม