เวินเนี่ยนกอดโทรศัพท์ไว้อย่างว่าง่าย ดวงตาจับจ้องฉินเยี่ยนบนหน้าจอไม่กะพริบ
เมื่อถูกหญิงสาวจ้องตรง ๆ แบบนี้ ใบหูของฉินเยี่ยนก็แดงจัด เขาฮึดฮัดเบา ๆ แล้วถามด้วยน้ำเสียงไม่เป็นธรรมชาติว่า “จ้องฉันตลอดทำไม ไม่เคยเห็นหนุ่มหล่อหรือไง?”
เวินเนี่ยนยิ้มจนหางตาโค้ง เธอส่ายหน้าช้า ๆ แล้วตอบเสียงนุ่มว่า “ใช่ค่ะ ไม่เคยเจอใครหล่อเท่าคุณครูพายไข่เค็มเลย”
ฉินเยี่ยนหล่อเหลาโดดเด่นสะดุดตา ผมไฮไลต์สีเทาอมฟ้ายิ่งขับให้เขาดูดื้อรั้นและมีความซุกซนแบบวัยรุ่นเพิ่มขึ้นหลายส่วน
เพราะคำพูดของหญิงสาว ใบหูที่แดงอยู่แล้วของฉินเยี่ยนพลันลามไปถึงแก้ม
เขาพูดตะกุกตะกัก “ธะ...เธอพูดแบบนี้ได้ยังไง!”
คุณชายใหญ่ฉินผู้สง่างามอย่างเขา กลับถูกยัยตัวติดหนึบหยอกเอาเสียได้
ตอนนี้ฉินเยี่ยนเริ่มทำตัวไม่ถูกไปหมด ร่างกายร้อนผ่าวราวกับถูกจับยัดเข้าไปในห้องซาวน่า ใบหน้าร้อนระอุจนแทบไหม้
หญิงสาวเอียงศีรษะ ขยับใบหน้าเข้าใกล้หน้าจอมากขึ้น จนฉินเยี่ยนอดสงสัยไม่ได้ว่ายัยตัวติดหนึบกำลังจะจูบเขาผ่านหน้าจอหรือเปล่า
อ๊ากกก ไม่ได้นะ!
“เวินเนี่ยน! หยุดเดี๋ยวนี้!!!” ฉินเยี่ยนเขินจนรีบร้องเรียกชื่อเวินเนี่ยน เขาต้องห้ามไม่ให้หญิงสาวทำผิดพลาด
ทำแบบนี้ไม่ถูกนะ ยังไม่ได้สารภาพรักกันอย่างเป็นทางการเลย จะจูบเขาได้ยังไง?
พอฉินเยี่ยนตะโกนเรียก เวินเนี่ยนก็กะพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง “คุณครูพายไข่เค็ม เป็นอะไรไปคะ?”
“หน้าจอสกปรก ฉันเช็ดไม่ได้เหรอคะ?”
คำพูดนี้ดับความว้าวุ่นในใจฉินเยี่ยนลงจนหมด