เยี่ยนจิ่งชิงยืนอยู่ไม่ไกล เมื่อเห็นเผยหวยโจวนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องพักผ่อน ในอ้อมแขนยังมีหญิงสาวคนหนึ่งอยู่ด้วย
ใบหน้าของหญิงสาวถูกเสื้อคลุมปิดมิดชิด เหลือเพียงเรียวขาขาวเนียนคู่นั้นที่โผล่ออกมา ส่วนอื่นถูกเผยหวยโจวบังไว้ทั้งหมด
ภายในห้องอบอวลด้วยกลิ่นประหลาด เยี่ยนจิ่งชิงไม่คุ้นเคยกับกลิ่นนี้เสียที่ไหน
เขาขมวดคิ้ว มองคนทั้งสองด้วยสายตารังเกียจ «เผยหวยโจว นายไปหาผู้หญิงคนนี้มาจากไหน?»
พูดจบ เยี่ยนจิ่งชิงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาอดเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ขาของหญิงสาวไม่ได้ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
«เยี่ยนจิ่งชิง นายมองอะไรอยู่?» เผยหวยโจวยิ้มอ่อนโยนที่มุมปาก ทว่าแววตากลับเย็นชาลงแล้ว
ถูกเผยหวยโจวทักเช่นนั้น เยี่ยนจิ่งชิงจึงได้สติ เมื่อรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกาย เขาก็พาลหงุดหงิดใส่ «หึ ผู้หญิงง่าย ๆ แบบนี้ ก็คงมีแต่นายที่เห็นเป็นของล้ำค่า»
คำพูดนั้นทำให้เผยหวยโจวรู้สึกได้ทันทีว่าร่างของหญิงสาวในอ้อมแขนเกร็งขึ้นเล็กน้อย ทั้งยังสั่นเทา
ไม่ต้องเดาก็รู้ หญิงสาวในอ้อมแขนคงร้องไห้จนแทบหมดแรงแล้ว
เผยหวยโจวโอบเวินเนี่ยนแน่นขึ้น จ้องเยี่ยนจิ่งชิงด้วยสายตาเย็นชา «พูดจาให้มันดี ๆ หน่อย นี่แฟนฉัน»
«ฉันกับแฟนจะใกล้ชิดกันก็เรื่องของเรา นายบุกเข้าห้องพักผ่อนของฉันโดยไม่เคาะประตู ยังจะมีเหตุผลอีกหรือไง?»
ถึงเผยหวยโจวจะอยากใกล้ชิดกับเวินเนี่ยนในที่อื่นมากกว่า แต่หญิงสาวขี้อายเหลือเกิน ไม่ว่าเขาจะเกลี้ยกล่อมอย่างไร เธอก็ไม่ยอมขยับไปไหนอีกแม้แต่นิดเดียว