เมื่อนึกถึงภาพตอนพบหญิงสาวครั้งแรก เพียงเขามองเธอแวบเดียว เธอก็กลัวจนตัวสั่นราวกับกระต่ายน้อย
ตงฟางจิ้นหลุบตาลง สบเข้ากับดวงตาพร่าเลือนด้วยหยาดน้ำตาของเธอ แล้วเบือนหน้าหนีอย่างเก้อเขิน
กระต่ายขวัญอ่อน ตกใจง่าย
คำเตือนเมื่อครู่ราวกับเป็นเพียงภาพลวง ตงฟางจิ้นยกมือขึ้นลูบใบหน้าของหญิงสาว สัมผัสนั้นนุ่มนวลเหลือเกิน ทั้งขาวทั้งเนียน เขาอดสงสัยไม่ได้ว่า ทุกส่วนของเธอจะนุ่มนวลเช่นนี้หรือเปล่า
หญิงสาวในอ้อมแขนไม่กล้าส่งเสียง ได้แต่เม้มปากแน่น ร้องไห้อย่างน่าสงสาร
ท่าทางอ่อนแอที่ราวกับปล่อยให้ใครเด็ดดอมได้ตามใจ ทำให้ลูกกระเดือกของตงฟางจิ้นขยับขึ้นลงเล็กน้อย ความปรารถนาที่ไม่รู้ที่มาพลันผุดขึ้นในใจ
แรงปรารถนานั้นผลักดันให้เขาโน้มลงจูบริมฝีปากของเวินเนี่ยนโดยไม่ลังเล วินาทีที่สัมผัสกัน ริมฝีปากของหญิงสาวนุ่มนิ่มเกินจินตนาการ ทั้งหวานละมุนและอ่อนนุ่ม
การกระทำนี้ราวกับเปิดประตูสู่โลกใบใหม่ให้ตงฟางจิ้น ความรู้สึกในใจของเขาปั่นป่วนไปหมด ความคิดที่จะปล่อยตัวตามใจพุ่งพล่านขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
แขนของเขากระชับแน่นขึ้นฉับพลัน ก่อนจะช้อนอุ้มเวินเนี่ยนขึ้นมาในท่าอุ้มพาดแขนอย่างมั่นคง
เวินเนี่ยนไม่ทันตั้งตัวกับการกระทำของตงฟางจิ้น เธอจึงโอบคอเขาไว้โดยสัญชาตญาณ ร่างสั่นระริกขณะซบอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่ม
ตงฟางจิ้นอุ้มเวินเนี่ยนไปวางลงบนโซฟา จากนั้นก็ก้มลงจูบเธออีกครั้ง
จูบแผ่วเบาในตอนแรกค่อย ๆ ลึกซึ้งขึ้น เขาจูบอย่างหนักหน่วงจนหญิงสาวเผลอส่งเสียงหอบแผ่วเบา
ตงฟางจิ้นสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกาย มือของเขาบีบเอวหญิงสาวแน่น เสียงแหบพร่าเอ่ยว่า “หลังเลิกเรียน มาหาฉันที่นี่”