เวินเนี่ยนขมวดคิ้ว ก่อนเงยหน้ามองกู้ฉือ เมื่อสายตาตกลงบนรอยยิ้มชวนโดนต่อยของเขา เธอก็เหมือนยอมแพ้แล้ว “รู้แล้วค่ะ”
แม้จะถูกข่มขู่ ไม่ว่าจะโกรธแค่ไหน เสียงของหญิงสาวก็ยังคงนุ่มนวลอ่อนหวานเสมอ
เมื่อกู้ฉือได้ยินเวินเนี่ยนพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ เขาก็ยกมือขึ้นลูบใบหู
บ้าเอ๊ย จู่ ๆ เขาก็พบว่าเสียงของเวินเนี่ยนคล้ายกับภรรยาของเขามาก
ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในหัวของกู้ฉือรอบหนึ่ง ก่อนจะถูกปัดทิ้งไปอย่างรวดเร็ว
เป็นไปไม่ได้ ตอนนี้ภรรยาของเขากำลังกินข้าวอย่างว่าง่าย จะมาอยู่ที่โรงเรียนแห่งนี้ได้อย่างไร
เพราะเสียงนี้ กู้ฉือจึงยิ่งเกลียดเวินเนี่ยนมากขึ้น
คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงได้เลียนเสียงภรรยาของเขา!
เมื่อเจี่ยนเหวินได้ยินกู้ฉือพูดว่าเวินเนี่ยนชอบตงฟางจิ้น เธอก็กำตะเกียบแน่น สีหน้าปรากฏแววประหลาดใจขึ้นมาชั่วขณะ
เวินเนี่ยนจะชอบใครก็ได้ แต่ดันมาชอบตงฟางจิ้นเสียอย่างนั้น
คนทั้งโรงเรียนต่างรู้ว่าตงฟางจิ้นเป็นคนเย่อหยิ่ง วางตัวอยู่เหนือผู้อื่นเสมอ
แม้แต่กับซูหร่วน นักเรียนทุนที่สอบเข้าเรียน เขาก็ยังพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงออกคำสั่งอย่างไม่ไว้หน้า แสดงความดูแคลนเธอออกมาให้เห็นอยู่ทุกแห่ง
เวินเนี่ยนเผชิญกับสายตาของผู้คนในโรงอาหาร ก่อนจะเดินไปหยุดตรงหน้าตงฟางจิ้น
ตงฟางจิ้นเหลือบมองเธอ เห็นหญิงสาวตื่นเต้นจนใบหน้าแดงระเรื่อ เขาจึงถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย “มีธุระอะไร?”
ซูหร่วนมองเวินเนี่ยนที่ดูเจตนาไม่ดีตั้งแต่แรกเห็น แววตาฉายความสับสนขึ้นมาวูบหนึ่ง ยัยตัวประกอบนี่เข้ามาทำอะไร?
คงไม่ได้คิดจะเสนอตัวให้เขาหรอกนะ?