เซี่ยสวินมีสีหน้าเป็นธรรมชาติ มุมปากประดับรอยยิ้ม น้ำเสียงฟังดูสุขุมและน่าเชื่อถือ «อาจารย์เป็นถึงเซียนผู้สูงส่ง จะมองผิดได้อย่างไร?»
«ตลอดเดือนนี้ เธออยู่ข้างอาจารย์ อย่าออกจากยอดเขานี้ไปตามใจ»
หลังได้ยินคำยืนยันจากเซี่ยสวิน ความกังวลในดวงตาของเวินเนี่ยนก็ค่อย ๆ จางลง «ศิษย์ทราบแล้ว»
ระหว่างทางกลับ เด็กสาวไม่พูดอะไรเลยสักคำ ท่วงท่าของเธอแสดงความเคารพอย่างเต็มเปี่ยม
ต่างจากตอนอยู่กับ ‘เซี่ยอี’ อย่างสิ้นเชิง
ความแตกต่างที่ชัดเจนนี้ทำให้เซี่ยสวินเสียอาการอีกครั้ง
ใครก็ได้ทั้งนั้น ยกเว้นเซี่ยสวินอย่างนั้นหรือ?
เซี่ยอีเป็นแค่ผู้บำเพ็ญอิสระคนหนึ่ง เหตุใดถึงได้รับความสนิทสนมและความไว้วางใจจากเด็กสาว... ทั้งที่เขามอบของวิเศษให้ตั้งมากมาย แถมยังคอยดูแลจิตใจอันเปราะบางของเธอ แต่เธอกลับทำตัวห่างเหินกับเขาถึงเพียงนี้
เซี่ยสวินไม่พอใจ
«เธอกลัวฉันมากหรือ?» คราวนี้เขาไม่แม้แต่จะเรียกตัวเองว่าอาจารย์
เด็กสาวกะพริบตา ท่าทางดูว่าง่ายอ่อนโยน ทว่ากลับแฝงความห่างเหินอยู่หลายส่วน เธอมองเซี่ยสวินด้วยแววตานุ่มนวล «ท่านอาจารย์ ศิษย์เคารพท่านมาก ไม่ได้กลัวท่านค่ะ»
ถ้อยคำนี้ทำให้ความขุ่นข้องหมองใจค่อย ๆ เอ่อขึ้นในใจเซี่ยสวิน ความเคารพอย่างนั้นหรือ?
เขาก็ไม่ได้อายุมากขนาดนั้นสักหน่อย...
เซี่ยสวินขุ่นเคืองอยู่คนเดียว ตลอดทางจึงไม่พูดอีก
เวินเนี่ยนจงใจทำแบบนี้ หากปฏิบัติต่อทุกคนเหมือนกัน แล้วจะทำให้เห็นความพิเศษของ ‘เซี่ยอี’ ได้อย่างไร?
เดิมทีเธอคิดว่าเซี่ยสวินมีชีวิตอยู่ในโลกบำเพ็ญเซียนมานานหลายปี ทั้งยังแข็งแกร่งจนเผชิญเรื่องใดก็ใจนิ่งดุจสายน้ำ คนเช่นนี้ย่อมยากจะทำให้ยอมก้มหัว