เมื่อได้ยินน้ำเสียงคุ้นเคยของเซี่ยสวิน เวินเนี่ยนก็รู้ว่าในโลกยุคปัจจุบันเซี่ยสวินรู้จักเธอจริง ๆ ทั้งยังเคยรู้สึกดีกับเธอด้วย
แต่เธอกลับจำไม่ได้จริง ๆ ว่ารอบตัวมีใครชื่อ ‘เซี่ยสวิน’ อยู่หรือไม่
หากแสร้งทำเป็นรู้จักเขา สักวันความก็แตกอยู่ดี สู้ไม่ทำเช่นนั้นเสียยังดีกว่า
เวินเนี่ยนคิดจนกระจ่าง ดวงตาชุ่มฉ่ำคู่นั้นหลุบลงเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วว่า “ศิษย์พี่เซี่ยอีบอกนามของท่านอาจารย์ให้ศิษย์ทราบแล้ว ส่วนชื่อของท่านอาจารย์ ศิษย์ก็เพิ่งรู้ตอนนี้เจ้าค่ะ”
เมื่อเห็นสีหน้าของเด็กสาวไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย เซี่ยสวินก็เข้าใจทุกอย่างอย่างถ่องแท้
เวินเนี่ยนจำไม่ได้เลยว่าเขาเป็นใคร!
เซี่ยสวินเก็บเศษหน้าอันแตกละเอียดขึ้นมา แล้วแค่นหัวเราะในใจ เรื่องนี้น่ากลัวยว่าปีศาจในใจเสียอีก
อย่างน้อยปีศาจในใจก็ยังเรียกชื่อเขาได้ แต่เด็กสาวตรงหน้ากลับไม่เคยได้ยินชื่อเขามาก่อน ทั้งที่ได้เห็นตัวจริงแล้วก็ยังไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเขาอยู่ดี
จิตแห่งมรรคาที่บำเพ็ญมานับพันปีแทบแตกสลายเพราะประโยคนี้ ความน้อยใจสายหนึ่งผุดขึ้นในใจอย่างห้ามไม่อยู่
ตอนอยู่ในยุคปัจจุบัน เขากล้ารับรองเลยว่าทั้งโรงเรียนมีแค่เวินเนี่ยนคนเดียวที่ไม่รู้จักเขา
ที่สำคัญ เขาสารภาพรักกับเธอไปแล้ว ทั้งยังเคยปรากฏตัวให้เห็นด้วย เหตุใดเวินเนี่ยนถึงยังจำเขาไม่ได้อีก?
หรือในสายตาของเวินเนี่ยน เขาก็ไม่ต่างอะไรกับพวกผู้ชายที่เคยสารภาพรักกับเธออย่างนั้นหรือ?!
ยิ่งคิดเซี่ยสวินก็ยิ่งใจพัง ในเมื่ออีกฝ่ายไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเขาเลย แล้วเขาจะเข้าไปหาเธออย่างกระตือรือร้นทำไม?
เซี่ยสวินคิดจนตกผลึกแล้วจึงเหลือบมองขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ มุมปากประดับรอยยิ้มบาง “ในเมื่อเจ้าเป็นคนที่เซี่ยอีแนะนำมา อาจารย์ย่อมสั่งสอนเจ้าให้ดี”