ความคิดหมกมุ่นและมืดมนทั้งหมดในหัวของเซี่ยสวินหยุดชะงักลงในชั่วขณะนั้น
เขาคิดว่าเวินเนี่ยนเป็นยัยโง่ชัด ๆ
เขาไม่ใช่คนดี แต่คำพูดตรงไปตรงมาและบริสุทธิ์ของหญิงสาวกลับทำให้คนเลวอย่างเขาหวั่นไหวได้
คนโง่กับคนเลวย่อมเป็นคู่กันแต่กำเนิด
เขาพูดเอง
แม้ภายในใจจะปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์ซัดโหม แต่ในตอนนี้เซี่ยสวินกลับเงียบสงบ
เมื่อเห็นว่าเซี่ยสวินไม่ตอบเสียที หญิงสาวก็รีบหาทางแก้เก้อ ท่าทีเมื่อครู่ถือว่ากล้าหาญมากแล้วสำหรับเธอ
แต่พอรวบรวมความกล้าเสร็จ สิ่งที่เหลืออยู่ก็มีเพียงความขลาดเขลา
“ฉันล้อคุณเล่นน่ะ” เธอพูดเสียงเบา หากตั้งใจฟังดี ๆ จะได้ยินความน้อยใจเจืออยู่ คล้ายกำลังตัดพ้อ
ลูกแมวน้อยคิดว่าตัวเองล่าเหยื่อไม่สำเร็จ
เมื่อได้ยินคำพูดนั้นของหญิงสาว เซี่ยสวินก็ได้สติกลับคืนมา
“อย่าสิ ฉันถือเป็นเรื่องจริงแล้วนะ”
“ฉันเพิ่งรู้ว่าที่คุณพูดก็ไม่ผิด คุณทำลายความบริสุทธิ์ของฉันไปแล้ว”
“คุณทำให้ฉันไม่มีใครเอาแล้ว”
“คุณต้องรับผิดชอบฉันนะ คุณหนูเวิน” ประโยคสุดท้ายของเซี่ยสวินฟังดูยียวน แต่ในดวงตาลึกล้ำคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความจริงจัง
จากมุมมองของเซี่ยสวิน เขาเห็นเวินเนี่ยนอายจนมุดตัวเข้าไปในผ้าห่มเพราะคำพูดของเขา
เซี่ยสวินไม่ได้เร่งรัดเธอ กลับอดทนรอฟังคำตอบจากหญิงสาวอย่างใจเย็น
ผ่านไปครู่หนึ่ง เวินเนี่ยนถึงค่อยเงยหน้าขึ้น หางตาแต้มสีชมพูจาง ๆ ดวงตากลมใสเป็นประกายมองกำไล “เซี่ยอี คุณห้ามกลับคำนะ!”
ดีมาก ลูกแมวน้อยล่าเหยื่อสำเร็จแล้ว
คำเรียกนี้ทำให้มุมปากที่ยกขึ้นของเซี่ยสวินหุบลงทันที
เซี่ยอีเป็นตัวตนที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปลอมตัว ไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของเขา