เวินเนี่ยนถูกลู่เยี่ยนจูงมือ เธอสัมผัสได้ถึงอาการสั่นของชายหนุ่มข้างกาย ความไม่สบายใจในดวงตาจึงคลายลงเล็กน้อย ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา
“คุณอาลู่ ทำไมต้องตื่นเต้นด้วยคะ?” เวินเนี่ยนจงใจหยอกเขาอย่างเจ้าเล่ห์ เพราะกลัวว่าชายหนุ่มจะหายตื่นเต้นไปเสียก่อน
ลู่เยี่ยนพาเวินเนี่ยนขึ้นไปยังชั้นดาดฟ้าของร้านอาหาร พอได้ยินเสียงหยอกล้อของหญิงสาวข้างหู เขาก็ยิ้มตาม “เดี๋ยวก็รู้แล้วครับ”
ชั้นดาดฟ้าเป็นร้านอาหารกลางแจ้ง ซึ่งลู่เยี่ยนประดับประดาด้วยดอกพุดซาเต็มพื้นที่
เดิมทีเขาตั้งใจจะเตรียมดอกกุหลาบ เพราะในอินเทอร์เน็ตบอกว่ากุหลาบเป็นสัญลักษณ์ของความรัก
แต่คิดไปคิดมา ลู่เยี่ยนก็ปฏิเสธความคิดนั้น
เขาจะสารภาพรักกับเวินเนี่ยน ไม่ใช่ฉลองความรักของทั้งคู่
ในใจเขา เวินเนี่ยนบริสุทธิ์ผุดผ่องราวกับดอกพุดซา แม้บางครั้งจะผุดความคิดเจ้าเล่ห์ขึ้นมาบ้าง แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขารักเธอน้อยลง
เวินเนี่ยนในมุมเจ้าเล่ห์ เขาก็ชอบ ส่วนเวินเนี่ยนในมุมอ่อนโยน เขาก็ชอบเช่นกัน
ขอเพียงเป็นเวินเนี่ยน เขาก็จะรักเธอมากเป็นพิเศษ
เมื่อนึกถึงสิ่งที่กำลังจะพูด ฝ่ามือของลู่เยี่ยนก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อเพราะความประหม่า
เขาคุกเข่าข้างหนึ่งลงทันที แล้วหยิบแหวนจากกระเป๋าออกมา ก่อนมองเวินเนี่ยนที่มีสีหน้าทำอะไรไม่ถูกอย่างจริงจัง แววตาเปี่ยมด้วยความจริงใจ