เวินเนี่ยนแกว่งมือของลู่เยี่ยนเบา ๆ แววตาเปี่ยมความคาดหวัง
เมื่อเห็นเวินเนี่ยนเป็นเช่นนี้ ใจของลู่เยี่ยนก็อ่อนยวบลงทันที แววตาและสีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตามใจ
“อืม ขอแค่ฉันทำได้”
พอได้ยินคำตอบของลู่เยี่ยน เวินเนี่ยนก็ดีใจจนโผเข้าหาอ้อมอกเขา ก่อนจะถูศีรษะกับแผงอกของเขาเบา ๆ อย่างออดอ้อน
กลิ่นกายของหญิงสาวหอมละมุน ลู่เยี่ยนโอบเธอไว้แน่น พลางยิ้มอย่างจนใจ
ขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกพึงพอใจที่เวินเนี่ยนพึ่งพาเขามากขนาดนี้
เวินเนี่ยนเงยหน้าขึ้น เอ่ยเสียงนุ่มว่า “คุณลุงลู่ คุณรู้จักไป๋หยวน คุณหนูใหญ่ตระกูลไป๋ไหมคะ?”
เมื่อลู่เยี่ยนได้ยินชื่อที่เวินเนี่ยนเอ่ย เขาก็เหลือบมองเธออย่างแนบเนียน ก่อนถามว่า “คุณรู้จักเธอเหรอ?”
เวินเนี่ยนพยักหน้าอย่างหนักแน่น สีหน้าหม่นหมองพลางถอนหายใจ “เฮ้อ ฉันคงทำอะไรผิดไปจนทำให้เธอโกรธละมั้ง เธอไม่ยอมคุยกับฉันมาเกือบครึ่งปีแล้ว”
พอพูดถึงเรื่องนี้ เวินเนี่ยนก็เศร้าจนน้ำตาคลอเต็มเบ้า
เธอเอ่ยทั้งน้ำตาพร่ามัวว่า “คุณลุงลู่ ช่วยฉันหน่อยได้ไหมคะ? ที่ฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยจิงต้าได้ก็เพราะเธอ เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน ฉันอยากไปขอโทษเธอ แต่ไม่รู้ว่าบ้านเธออยู่ที่ไหน”
เมื่อเห็นหญิงสาวร้องไห้เพราะไป๋หยวน เขาอยากถามเธอว่า รู้หรือเปล่าว่าเพื่อนรักของเธอจิตใจชั่วร้ายแค่ไหน?
แต่หญิงสาวในอ้อมแขนดูเสียใจเหลือเกิน เขาจึงทำใจบอกความจริงนี้กับเวินเนี่ยนไม่ลง
ลู่เยี่ยนลูบศีรษะเวินเนี่ยนอย่างปลอบโยน น้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่ร้องแล้วนะ เล่าเรื่องระหว่างพวกคุณให้ฉันฟังก่อน ก่อนจะไปหาเธอ เราต้องลองคิดดูก่อนว่าปัญหาอยู่ตรงไหน จริงไหม?”