เมื่อเจียงจาวเหยี่ยได้พบเวินเนี่ยน ขอบตาของเขาก็แดงเรื่อ เขาก้าวเข้าไปหาเธอ
เวินเนี่ยนสังเกตเห็นเจตนาของเจียงจาวเหยี่ย จึงถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว
ชายหนุ่มมองหญิงสาวอย่างไม่อยากเชื่อสายตา «ที่รัก... คุณเกลียดผมเหรอ?»
เวินเนี่ยนหลุบตาลง บนใบหน้าขาวสะอาดบริสุทธิ์ฉายแววลังเลอยู่ชั่วขณะ เธอเม้มริมฝีปากแล้วเอ่ยเสียงเบา «เจียงจาวเหยี่ย เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ระหว่างเราก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก»
«คนในใจของคุณกลับประเทศมาแล้ว คุณควรไปหาเธอ»
เมื่อได้ยินเวินเนี่ยนพูดเช่นนั้น เจียงจาวเหยี่ยก็คิดว่าเธอกำลังหึง พอคิดได้เช่นนี้ เขาก็อดถอนหายใจอย่างโล่งอกไม่ได้
เขามีสีหน้าร้อนรน รีบอธิบายว่า «ที่รัก ผมกับเธอเป็นอดีตไปแล้ว ตอนนี้คนที่ผมชอบที่สุดคือคุณ»
คำพูดนี้ไม่ได้ทำให้หญิงสาวใจอ่อน เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาพร่าไปด้วยหยาดน้ำตา หยดน้ำตาเกาะอยู่บนแก้มขาวผ่อง ดูน่าสงสารจับใจ
«เจียงจาวเหยี่ย ถึงตอนนี้คุณยังไม่ยอมรับอีกเหรอว่าเคยมองฉันเป็นแฟนหรือเปล่า?»
พอพูดจบ เวินเนี่ยนก็เปิดเสียงที่เธอแอบอัดไว้ในห้องส่วนตัวครั้งแรกให้เขาฟัง
【วางใจเถอะ เวินเนี่ยนไม่มีทางได้เป็นพี่สะใภ้ของนาย ด้วยฐานะอย่างเธอ ยังไม่คู่ควร】
ตอนนี้เจียงจาวเหยี่ยไม่มีเวลาสนใจแล้วว่าเหตุใดเวินเนี่ยนถึงแอบอัดเสียง สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือทำให้หญิงสาวหายโกรธ
«เวินเนี่ยน ตอนนั้นเราเพิ่งเริ่มคบกัน ความสัมพันธ์ยังไม่มั่นคงนัก แล้วน้องสาวผมก็คอยเซ้าซี้ ผมเลยจำเป็นต้องพูดแบบนั้น...» เจียงจาวเหยี่ยเผยสีหน้าเจ็บปวด ตอนนี้เขาเสียใจจริง ๆ