ลู่เยี่ยนไม่คิดเลยว่าเจียงหลินจะกล้าถึงเพียงนี้
เวลานี้ที่ตระกูลลู่ เจียงหลินนั่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าเขินอาย ในมือยังถือรายงานผลตรวจจากโรงพยาบาล ซึ่งระบุว่าเธอตั้งครรภ์ได้ราวหนึ่งเดือนแล้ว
เดิมทีแม่ลู่ก็ชอบเจียงหลินมากอยู่แล้ว พอเห็นว่าเธอตั้งครรภ์ลูกของลู่เยี่ยน รอยยิ้มก็แทบฉีกไปถึงใบหู
หางตาเหลือบเห็นลูกชายที่หน้าตาเคร่งขรึม แม่ลู่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนกระแอมแล้วก้าวออกมาพูดแทนความยุติธรรม
“ลู่เยี่ยน ลูกก็โตป่านนี้แล้ว ตอนนี้หลินหลินยังตั้งท้องลูกของลูกอีก ลูกต้องรับผิดชอบเธอสิ” ขณะพูด แม่ลู่ก็คอยสังเกตสีหน้าของลู่เยี่ยนไปด้วย
ลูกชายคนนี้มีความคิดเป็นของตัวเองมาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้พอควบคุมตระกูลลู่ได้อย่างเต็มตัว ก็ยิ่งไม่เห็นเธออยู่ในสายตา
ลู่เยี่ยนเหลือบมองรายงานผลตรวจในมือเจียงหลินอย่างไม่ใส่ใจ สีหน้าเย็นชา น้ำเสียงห่างเหิน “เจียงหลิน ตระกูลเจียงของพวกคุณนี่ช่างไม่รู้จักจำจริง ๆ”
“เจียงจาวเหยี่ยเป็นคนให้เธอมาสินะ? เพราะความกล้าของเธอคงไม่ถึงขั้นนี้หรอก”
สีหน้าเจียงหลินเปลี่ยนไป เธอลูบท้องตัวเองแล้วมองลู่เยี่ยนอย่างน่าสงสาร “พี่เยี่ยน ฉันไม่โทษพี่ที่เล่นงานตระกูลเจียงหรอกนะ ฉันแค่รักพี่มากเกินไป เรื่องคืนนั้น... เรื่องคืนนั้นมันเกิดขึ้นไปแล้ว เดิมทีฉันก็อยากทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ฉันตั้งท้องลูกของพี่แล้ว เด็กจะไม่มีพ่อไม่ได้นะ...”
เธอส่งรูปที่นอนอยู่กับลู่เยี่ยนให้แม่ลู่ดูแล้ว ส่วนคำพูดที่ใช้แก้ต่างนั้น เธอวางตัวเองให้กลายเป็นหญิงสาวผู้อาภัพที่รักใครคนหนึ่งอย่างหมดหัวใจ