ขอบเขตและกฎเกณฑ์ที่ลู่เยี่ยนยึดถือมาเนิ่นนานพังทลายลงอย่างสิ้นเชิงเมื่ออยู่ต่อหน้าเวินเนี่ยน
เขาเป็นดั่งภูเขาไฟที่อดกลั้นมานาน ในที่สุดก็ไม่สนใจหลักศีลธรรมที่เคยยึดมั่น ไม่เสแสร้งข่มกลั้นอีกต่อไป ปล่อยให้สัญชาตญาณอันร้อนแรงพลุ่งพล่านจูบหญิงสาวในอ้อมแขนจนแทบอ่อนระทวย
เวินเนี่ยนถูกจูบจนไร้เรี่ยวแรง ความอ่อนโยนที่เผลอเผยออกมาทางดวงตาของเธอไม่ต่างอะไรกับยาปลุกกำหนัดสำหรับลู่เยี่ยน
ลู่เยี่ยนมองเวินเนี่ยนในสภาพเช่นนี้ แล้วก็อดใจไม่ไหวอีกต่อไป เขาอุ้มหญิงสาวขึ้นไปบนเตียง
เวินเนี่ยนรู้ทันว่าลู่เยี่ยนกำลังจะทำอะไรต่อ เธอกัดริมฝีปากเบา ๆ แววตาเผยความขัดขืน
“อย่า...” น้ำเสียงของเวินเนี่ยนเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
ลู่เยี่ยนหยุดมือ เขามองหญิงสาวที่กำลังตื่นกลัวอยู่ใต้ร่างด้วยความไม่เข้าใจ
“คุณไม่อยากเหรอ?”
สำหรับลู่เยี่ยน เขากับเวินเนี่ยนต่างก็มีใจให้กัน เรื่องแบบนี้ย่อมเป็นไปตามธรรมชาติ
เวินเนี่ยนเบือนหน้าไปอีกทาง ขนตาสั่นไหวแผ่วเบา ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายต่อต้านออกมา
“...คุณไม่เคยใส่ใจฉันเลย”
ขณะพูด แววตาของเวินเนี่ยนก็มีน้ำเอ่อคลอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ
เมื่อลู่เยี่ยนเห็นเวินเนี่ยนร้องไห้ เขาก็กลับมาสุขุมดังเช่นปกติ
“ผมไม่ใส่ใจคุณตรงไหน? เพื่อคุณ ผมยังยอมเป็นมือที่สามเลยนะ” ลู่เยี่ยนดึงเวินเนี่ยนเข้ามากอด แล้วปลอบเธอเสียงเบา
หางตาของเวินเนี่ยนแดงระเรื่อ น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงมาตามแก้ม ริมฝีปากเม้มเข้าหากันน้อย ๆ ใบหน้าแสนชวนให้สงสารกลับแฝงเสน่ห์เย้ายวนจนผู้ชายคนไหนก็ยากจะต้านทาน
แต่สำหรับลู่เยี่ยน เมื่อหญิงสาวที่รักเผยสีหน้าเช่นนี้ เขาก็เจ็บปวดใจจนแทบดูแลไม่ทัน จะเอาเรื่องลามกพวกนั้นมาคิดได้อย่างไร