ประโยคถัดมาของลู่เยี่ยนทำให้การแสดงของเวินเนี่ยนหยุดชะงักลงทันที
“ผมเลิกกับเจียงหลินแล้ว” ลู่เยี่ยนไม่ใช่คนที่หลอกได้ง่าย ๆ เขามองออกว่าเวินเนี่ยนกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ก็ไม่ได้เปิดโปงเธอ
ตั้งแต่เวินเนี่ยนเริ่มยั่วยวนเขา ลู่เยี่ยนก็รู้แล้วว่าเธอเป็นคนไร้ศีลธรรม
คนแบบนี้ชอบความตื่นเต้น
เมื่อเทียบกับการได้ครอบครองเขาแล้ว เวินเนี่ยนอยากแอบคบชู้กับเขามากกว่า
หยาดน้ำตายังคงเกาะอยู่บนขนตาของเวินเนี่ยน เธอมองลู่เยี่ยนอย่างเหม่อลอย ราวกับยังตั้งตัวไม่ทัน
ลู่เยี่ยนเหลือบมองเวินเนี่ยนอย่างเฉยชา ไม่ได้พูดอะไร เพียงดึงเด็กสาวเข้ามาแนบอกมากขึ้น
“คุณอาลู่ ก่อนหน้านี้คุณไม่ได้บอกว่าจะไม่เลิกกับเจียงหลินเหรอคะ?” เวินเนี่ยนโอบคอลู่เยี่ยน น้ำเสียงแฝงความหวาน
เมื่อเห็นเด็กสาวหยุดร้องไห้ ลู่เยี่ยนก็ลูบศีรษะเธอ เวินเนี่ยนสัมผัสได้ถึงมือที่วางอยู่บนศีรษะ จึงถูไถอย่างออดอ้อน
จู่ ๆ อารมณ์ของชายหนุ่มก็ดีขึ้น เขาอธิบายว่า “ตอนนั้นคุณทำผมโมโหจนเบลอ ถึงได้พูดอะไรโง่ ๆ แบบนั้นออกไป”
“ต่อไปจะไม่เป็นแบบนั้นแล้ว”
คนรอบข้างทยอยกลับโรงแรมกันไปแล้ว ตอนนี้บริเวณที่ว่างอยู่จึงเหลือเพียงเวินเนี่ยนกับลู่เยี่ยนสองคน
……
ลู่เยี่ยนมองเวินเนี่ยนด้วยแววตาลุ่มลึก ก่อนจะบีบคางเธอไว้ บังคับให้เธอมองเขาอยู่ตลอด