ห้องของเวินเนี่ยนกับห้องของลู่เยี่ยนอยู่กันคนละชั้น ตอนนี้สติของลู่เยี่ยนเริ่มเลือนรางแล้ว
หลังจากพาเวินเนี่ยนมาส่งถึงห้อง ลู่เยี่ยนก็ยิ้มอย่างจนใจ “จริง ๆ แล้วฉันคอไม่ได้อ่อนขนาดนั้น คืนนี้ไม่รู้เป็นอะไรไป”
เวินเนี่ยนปิดประตูห้อง ก่อนยกแขนทั้งสองข้างโอบรอบคอของลู่เยี่ยน ร่างกายแนบชิดกับเขา แล้วเอ่ยเสียงอ่อนหวาน “ฉันถึงห้องแล้ว คุณลุงลู่กลับไปได้แล้วค่ะ”
ฝ่ามือของลู่เยี่ยนเลื่อนไปแตะบริเวณเอวคอดของเวินเนี่ยน มือใหญ่ลูบไล้แผ่วเบา เมื่อมองเด็กสาวน่ารักอ่อนหวานในอ้อมแขน แววตาของเขาก็ยิ่งลึกล้ำขึ้น
เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า “อยากให้ฉันกลับไปหรือเปล่า?”
เวินเนี่ยนยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว นิ้วเรียวอ่อนนุ่มจิ้มหน้าอกชายหนุ่มทีหนึ่ง เสียงครางต่ำดังออกมาจากลำคอของเขา
“คุณลุงลู่ คืนนี้ไม่ได้ค่ะ แต่พรุ่งนี้คืนถึงจะได้”
ลู่เยี่ยนเข้าใจความหมายของคำพูดนี้ดี พวกเขายังไม่มีสถานะที่ถูกต้องชัดเจน
ที่จริงลู่เยี่ยนเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเวินเนี่ยนถึงมีศีลธรรมจรรยาเอาป่านนี้ ก่อนหน้านี้ตอนยั่วยวนเขา กลับไม่เห็นเธอจะสนใจเรื่องนี้สักนิด
อีกเรื่องที่สำคัญก็คือเรื่องหนึ่งที่เขาไม่อยากยอมรับ
บางทีตำแหน่งของเจียงจาวเหยี่ยในใจเวินเนี่ยนอาจสูงกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก
พอนึกถึงเรื่องนี้ ลู่เยี่ยนก็อดเสียใจไม่ได้ หากตอนนั้นเขาไม่มัวลังเล ก็คงไม่เปิดโอกาสให้เจียงจาวเหยี่ยฉวยจังหวะเข้ามา
เวลานี้ลู่เยี่ยนลืมเรื่องที่เจียงจาวเหยี่ยเป็นแฟนของเวินเนี่ยนไปเสียสนิท ในสายตาของเขา คนที่ไม่ได้รับความรักต่างหากที่เป็นมือที่สาม