เมื่อสัมผัสได้ว่าหญิงสาวในอ้อมแขนกำลังต่อต้าน กู้ฉือก็ยิ่งกอดเธอแน่นขึ้น
“ฉันต้องทำยังไงคุณถึงจะหายโกรธ บอกฉันได้ไหมที่รัก?”
ตอนนี้เสียงของเขาเจือสะอื้นแล้ว
เวินเนี่ยนได้ยินคำพูดนั้น ดวงตาที่ชุ่มฉ่ำของเธอซึ่งกู้ฉือมองไม่เห็น พลันมีรอยยิ้มระยิบระยับอยู่ในนั้น
“กู้ฉือ คุณเกลียดฉันในโลกความจริงขนาดนี้...ไม่อย่างนั้นเราแยกทางกันเถอะ”
น้ำเสียงของหญิงสาวฟังดูน้อยใจจนคนฟังใจอ่อน กู้ฉือถึงกับรู้สึกเหมือนอยากตายเสียให้ได้
“ไม่เลิกนะที่รัก คุณเป็นภรรยาของฉัน...” น้ำตาของกู้ฉือไหลพรากยิ่งกว่าเวินเนี่ยนเสียอีก
ทายาทตระกูลกู้ผู้ยิ่งใหญ่ วันนี้กลับร้องไห้เอาน้ำตาที่ไม่เคยเสียไปทั้งชีวิตมาร้องให้สาวน้อยในอ้อมแขนจนหมด
“ฉันไม่ใช่”
“คุณเป็นสิ”
“คุณเป็นภรรยาของกู้ฉือคนนี้”
กู้ฉือคลายมือที่จับไหล่หญิงสาว แล้วจูงมือเธอก้าวเข้าไปในห้องรับแขก
ในห้องรับแขกเต็มไปด้วยดอกกุหลาบ กระเป๋าแบรนด์เนมและเครื่องประดับชั้นเลิศราคาแพงระยับวางเกลื่อนอยู่ ราวกับเป็นของราคาถูกตามแผงลอย
กู้ฉือโอบเวินเนี่ยนจากด้านหลัง เขาก้มลงแนบริมฝีปากกับข้างใบหูของหญิงสาว จุมพิตเธออย่างลุ่มหลง
“ที่รัก ของพวกนี้เป็นของคุณทั้งหมด หายโกรธแล้วได้ไหม?”
“ต่อไปฉันจะปรับปรุงตัว เป็นเจ้าหมาน้อยของคุณคนเดียว”
หญิงสาวได้ยินคำเรียกนั้น แววตาพลันเผยความลังเลวูบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงอู้อี้ว่า “แล้วฉันจะเชื่อคุณได้ยังไง?”
เห็นท่าทีของหญิงสาวอ่อนลง กู้ฉือก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที เขารีบให้คำมั่น “ฉันสาบาน ต่อไปจะไม่ดุคุณอีก ทุกอย่างจะทำตามคำสั่งของคุณ”