วันหยุดสุดสัปดาห์เดิมทีเวินเนี่ยนนัดกับตงฟางจิ้นไว้ว่าจะพบกัน
ตงฟางจิ้นคิดว่าปกติเธอเลือกกินเกินไป จึงตั้งใจจะพาเธอไปตรวจสุขภาพ จากนั้นค่อยกลับไปให้นักโภชนาการจัดตารางอาหารให้
แต่เช้านี้ตงฟางจิ้นส่งข้อความมาหาเธอหลายข้อความ
【ตงฟางจิ้น】: “บริษัทมีเรื่องนิดหน่อย ช่วงนี้คงเจอกันไม่ได้แล้ว (กอด ๆ)”
【ตงฟางจิ้น】: “ถ้าที่โรงเรียนมีใครตาถั่วมารังแกเธอ ก็ไปหาเผยหวยโจวได้เลย เขาจะคอยปกป้องเธอ”
【ตงฟางจิ้น】: “เยลลี่ผลไม้กับผัก แล้วก็เค้ก ต้องกินทุกวัน ให้เผยหวยโจวคอยดูเธอด้วย”
เวินเนี่ยนอ่านข้อความจากตงฟางจิ้นแล้วก็สงสัยมาก ว่าเผยหวยโจวพูดโน้มน้าวตงฟางจิ้นได้อย่างไรกันแน่
กู้ฉือที่อยู่ข้าง ๆ ลืมตาขึ้นในตอนนั้น ดวงตายังฉายแววงัวเงียหลังเพิ่งตื่น สายตาดำสนิททอดลงบนแผ่นหลังบอบบางขาวเนียนของหญิงสาว
เห็นหญิงสาวกำลังส่งข้อความ เขาก็ยื่นแขนไปคว้าตัวเธอเข้ามากอดไว้
“ที่รัก คุยกับใครอยู่เหรอ” แผ่นอกอุ่นแนบชิดแผ่นหลังของหญิงสาว แขนโอบรอบเอวคอด ท่วงท่าคลุมเครือและอ่อนหวาน
เขาก้มลง วางคางบนกระหม่อมที่ปกคลุมด้วยเส้นผมนุ่มสลวยของเธอเบา ๆ
สายตาเลื่อนไปหยุดที่หน้าจอโทรศัพท์ พอเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นใคร กู้ฉือก็หัวเราะออกมาด้วยความขุ่นเคือง
เขาพลิกตัว กดหญิงสาวไว้ใต้ร่าง
ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้ตอบสนอง เขาก็ยื่นมือไปคว้าโทรศัพท์ของเธอมาอย่างรวดเร็ว เด็ดขาด ไม่แม้แต่จะมองหน้าจอ ก่อนโยนมันไปไว้ข้างเตียงตามใจ
กู้ฉือไม่ได้สนใจเนื้อหาที่คุยกัน และไม่ใส่ใจด้วยว่าตงฟางจิ้นส่งข้อความมายั่วยวนภรรยาของเขาไปกี่ข้อความ