ก่อนนอน เวินเนี่ยนยังโทรคุยกับกู้ฉืออีกครั้ง
น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแผ่วเบา แทบไม่ต่างจากเสียงในโลกความเป็นจริง
กู้ฉือนอนอยู่บนเตียง ตื่นเต้นจนกลัวว่าคืนนี้ตัวเองจะนอนไม่หลับ
“ที่รัก ถ้าพอเจอกันแล้วคุณไม่ชอบหน้าตาผม จะทำยังไงดี?”
ถ้านักศึกษาของสถาบันเทียได้ยินประโยคนี้เข้า คงคิดว่ากู้ฉือถูกใครสักคนยึดร่างไปแล้ว
นอกจากสามคนนั้น กู้ฉือมองใครต่อใครด้วยสายตาเหยียดหยามจากที่สูง ทั้งยังหยิ่งผยองสุดขีด
คงไม่มีใครมั่นใจในตัวเองไปมากกว่าเขาอีกแล้ว
แต่ตอนนี้กู้ฉือกำโทรศัพท์ไว้ในมือ ข้างในใจกลับกระวนกระวายอย่างยิ่ง
เวินเนี่ยนหัวเราะเบา ๆ แล้วตอบเสียงนุ่ม “ขอแค่เป็นคุณ ไม่ว่าจะเป็นแบบไหนฉันก็ชอบค่ะ”
เพราะคำพูดนั้น หัวใจของกู้ฉือเต้นรัว ใบหูแดงก่ำขึ้นมาทันที ทั้งตัวเขินอายไปหมดจนเผลอมุดเข้าไปซุกใต้ผ้าห่ม
ข้างหูเวินเนี่ยนมีเสียงขยับตัวเบา ๆ ดังมา พร้อมกับเสียงหายใจชัดเจนของชายหนุ่ม
“...ผมก็เหมือนกัน ขอแค่เป็นคุณ ผมก็ชอบหมด” น้ำเสียงอู้อี้เจือความเขินอายที่ปิดไม่มิด
กู้ฉือพยายามทำเสียงให้สงบนิ่ง แต่พอนึกว่าพรุ่งนี้จะได้เจอภรรยาตัวจริง เสียงก็สั่นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้
“อื้อ ฝันดีนะคะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้”
กู้ฉือไม่ค่อยอยากวางสาย “ก็ได้ครับ ฝันดีนะที่รัก”
น้ำเสียงหงอย ๆ ทำให้เวินเนี่ยนคิดว่ากู้ฉือเหมาะจะเป็นลูกหมาอยู่เหมือนกัน
ยามเช้า แม้จะเป็นฤดูร้อน แต่อากาศก็ยังมีความเย็นจาง ๆ