เวินเนี่ยนกดเปิดโทรศัพท์ พอเห็นข้อความที่กู้ฉือส่งมา แววตาของเธอก็เผยความกระจ่างขึ้นมาวูบหนึ่ง
ที่แท้ตอนนั้นข้อความของกู้ฉือส่งมาหาเธอนี่เอง
【สามจุดน้ำ】: “ได้เลย ดีมาก”
กู้ฉือมองข้อความที่ภรรยาส่งมา เขาขมวดคิ้ว ไม่แน่ใจว่าเป็นเพียงความรู้สึกไปเองหรือไม่ แต่ช่วงนี้เขารู้สึกว่าภรรยาเย็นชากับเขามากขึ้นเรื่อย ๆ
【ฉือ】: “ที่รัก ช่วงนี้คุณเจอปัญหาอะไรหรือเปล่า”
คราวนี้กู้ฉือหัวไวกว่าเมื่อก่อน เขาเลื่อนดูประวัติแชตด้านบน แล้วพบว่าภรรยาไม่ได้ส่งสติกเกอร์ให้เขามานานมากแล้ว
【ฉือ】: “(ร้องไห้หนักมาก) ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
【สามจุดน้ำ】: “ไม่มีอะไรหรอก แค่คิดว่าใกล้จะได้เจอคุณแล้ว เลยรู้สึกประหม่านิดหน่อย”
【ฉือ】: “ไม่มีอะไรจริง ๆ เหรอ ห้ามโกหกผมนะ!”
【สามจุดน้ำ】: “ดุจัง ไม่ชอบเลย”
กู้ฉือชะงักมือที่กำลังพิมพ์ จากนั้นก็ยกเลิกข้อความก่อนหน้า แล้วพิมพ์ใหม่ส่งไป
【ฉือ】: “ห้ามโกหกผมนะ~ (หัวใจ)”
เวินเนี่ยนยิ้มจนหางตาโค้ง การหยอกลูกหมาน้อยนี่ก็สนุกดีเหมือนกัน
หลังจากนั้นเวินเนี่ยนคุยกับกู้ฉืออีกสองสามประโยค ก่อนจะบอกว่าตัวเองจะไปกินมื้อกลางวัน
เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น เวินเนี่ยนลุกจากที่นั่ง เจี่ยนเหวินที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเข้าก็รีบเรียกเธอไว้ “เวินเนี่ยน ฉันผิดไปแล้ว เช้านี้ฉันไม่ควรเลือกดึงเธอลงมาเกี่ยวด้วยเพราะความกลัว แต่ตอนนั้นฉันกลัวมากจริง ๆ เธอคงเข้าใจฉันใช่ไหม”
แววตาของเจี่ยนเหวินเต็มไปด้วยคำวิงวอน ปกติเวลาแกล้งพวกป้ายแดงคนอื่น เธอรู้สึกสะใจ แต่พอตัวเองกลายเป็นป้ายแดงเสียเอง ถึงได้รู้ว่ามันสิ้นหวังเพียงใด