อย่าทำแบบนี้ได้ไหม?
อ๊าก!
เจียงหลินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเป็นบ้า
เมื่อมองร่องรอยบนเตียง ภาพลู่เยี่ยนกับผู้หญิงคนนั้นพลอดรักกันอย่างเร่าร้อนก็ผุดขึ้นมาเต็มหัว
อ๊าก!
นังสารเลว ไปตายซะ!
ตอนนี้เจียงหลินไม่มีเวลามาคิดแล้วว่าผู้หญิงเมื่อคืนเป็นใคร เธอไม่กล้าถอดเสื้อผ้าออกจนหมด กลัวว่าจะถูกจับได้
เธอจึงถอดเพียงเสื้อผ้าชั้นนอก เผยให้เห็นลำคอขาวผ่อง จากนั้นก็หลับตา ฝืนความเจ็บแล้วบิดคอตัวเองอย่างแรง
ไม่นาน รอยบนลำคอก็แยกไม่ออกว่าเกิดจากการบิดหรือรอยจูบ
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ เจียงหลินก็เอนกายลงข้างลู่เยี่ยน พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเสร็จ เธอก็สังเกตเห็นว่าลู่เยี่ยนกำลังจะตื่น
เจียงหลินรีบวางโทรศัพท์ไว้ข้าง ๆ หลับตาลง แล้วพยายามหายใจให้สม่ำเสมอ
ลู่เยี่ยนกุมศีรษะที่ปวดตุบ ๆ เหตุการณ์เมื่อคืนทำให้เขาแยกไม่ออกว่าเป็นความฝันหรือเรื่องจริง ความปรารถนาในร่างกายราวกับได้รับการเติมเต็มในชั่วข้ามคืน ทุกอณูของร่างกายส่งเสียงครางอย่างผ่อนคลาย
ขณะที่ลู่เยี่ยนกำลังคิดว่าเมื่อคืนคงเป็นเพียงฝันลามก เจียงหลินก็พลิกตัวเพื่อเรียกความสนใจจากเขา
เสียงขยับตัวทำให้ลู่เยี่ยนหันไปมองข้างกายโดยไม่รู้ตัว แล้วก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงของเขา
เมื่อดูจากแผ่นหลัง เธอไม่ใช่เวินเนี่ยนอย่างแน่นอน
แผ่นหลังของเวินเนี่ยนขาวเนียนเกลี้ยงเกลา เขารู้ดี อีกทั้งเส้นผมของเธอก็นุ่มสลวยกว่าผู้หญิงคนนี้มาก
สีหน้าลู่เยี่ยนพลันเคร่งขรึม เขาลุกขึ้นนั่งแล้วมองผู้หญิงคนนั้นจากด้านบน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด “คุณเป็นใคร? เข้ามาได้ยังไง?!”