"ลูกเอ๋ย! หล่อนช่างเป็นปีศาจจอมมารเสียจริง จะเทียบปานใดกับสีฮัวที่แม่เลือกไว้ให้ได้..."
"พอเถิด แม่เลือกคนนั้นมาทั้งดำทั้งหยาบ ราวกับขนมจ้วงใหญ่ก้อนหนึ่ง"
"ข้าชอบคนตรงหน้าคนนี้" งามดั่งก้อนแป้งหยกขาว ตั้งแต่แรกเห็นก็ถูกตาถูกใจแล้ว
เหลียงสวินอุ้มหญิงสาวขึ้นในแนวนอนทันที ก้าวยาวๆ เข้าไปด้านในพร้อมสั่งมารดา "รีบไปต้มน้ำมาเร็ว"
มารดาเหลียง: !!!
ยังไม่ทันเข้าประตู ก็ให้ตนรับใช้ปีศาจจอมมารเสียแล้ว เกรงว่าแต่ต่อไปในบ้านนี้จะเหลือที่ยืนของตนหรือไม่!
"เหลียงสวิน! ข้าไม่เห็นด้วย!"
เหลียงสวินหันหลังกลับไปชำเลืองมองนาง ยกยิ้มมุมปาก "ในบ้านนี้ แม่บังคับให้ข้าต้องรับผิดชอบตั้งแต่อายุสิบสาม ก่อนจะมาพูดว่าไม่เห็นด้วย"
"คำว่าไม่เห็นด้วยของแม่มันไร้ค่าใดๆ"
หยวนอวี้แอบเงยหน้าขึ้นมองเขาชั่วครู่ มุมนี้คิ้วของเขาดกดันลงมา เสียงเข้ม ห้วน หญิงสาวรีบก้มหน้าลงไม่กล้ามองอีก
ครอบครัวนี้...เอาแต่พูดจาหยาบคายด่าทอไปมา
เมื่อครู่ตอนที่เขาอุ้มนางเข้ามา นางกวาดตามองรอบๆ ลานบ้านกว้างพอควร แต่ริมกำแพงกองเครื่องมือการเกษตร และกรงไก่ โชคดีที่เขาอุ้มนางไว้ ไม่อย่างนั้นคงต้องเหยียบลงบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยมูลไก่แล้ว
แต่การถูกเขาอุ้มก็ไม่สบายตัวนัก ร่างกายของเขาแข็งกระด้างไปทั้งตัว ความร้อนแผ่ออกมาผ่านเสื้อบางๆ ทำเอานางรู้สึกเก้อเขินไปหมด
ที่น่ากังวลยิ่งกว่าคือสิ่งที่เขาพูดถึงเรื่องเข้าหอ
ใครจะไปเข้าหอกับคนบ้านนอกเยี่ยงเขา!
หยวนอวี้หลับตาลง ครุ่นคิดหาทางออก
ต้องหาทางหนีไปให้ได้ อย่างน้อยตอนนี้ก็มาถึงเปี้ยนหนานแล้ว ไม่ไกลจากรู่หนิง สักวันเมื่อได้พบกับเยี่ยนอ๋องผู้เป็นคู่หมั้นแล้ว ก็ให้เขาส่งคนไปช่วยตามหาน้องชาย
ตอนนี้คงได้แต่หน่วงเหนี่ยวคนบ้านนอกผู้นี้ไว้ก่อน แต่ก็ดูถูกเขาไม่ได้ เขาเป็นโจรเรือ
เหลียงสวินถีบประตูเปิด อุ้มหญิงสาวไปวางบนเตียงของเขา เขาค่อยๆ ย่อตัวลง ประคองมือทั้งสองข้างที่ขอบเตียงทั้งสองด้าน สบตากับนางในระดับเดียวกัน
"ครุ่นคิดอะไรอยู่?"
เขามองหน้านางด้วยความสนใจ
เขายอมรับว่า เขาชอบใบหน้านี้ของนางมาก ชอบจนสุดหัวใจ
เหตุใดคนเราถึงเกิดมางดงามได้เพียงนี้...ดั่งแกะสลักไว้ในหัวใจของเขา ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยเรียวพระพักตร์อันงดงาม
ดวงตาก็ชอบ จมูกก็ชอบ ริมฝีปากเล็กๆ ก็ชอบ
อยากหอม
เหลียงสวินมองดูแล้วก็รู้สึกสุขใจ
ช่างสมใจนัก
ตอนที่เขาปล้นสะดมทองคำเงินเพชรนิลจินดา ก็ยังไม่มีความสุขเท่ายามนี้เลย
หยวนอวี้ไม่พูดจา ถูกบังคับให้มองดูใบหน้าของเขา ดวงตารูปท้อเป็นประกายแวววาว เต็มไปด้วยความเหลาะแหละและไม่เอาจริงเอาจัง
นางแต่ก่อนเคยเห็นผู้ใดกล้าทำตัวไร้มารยาทเพียงนี้ กล้าสบตากับนางตรงๆ หากเป็นเช่นนั้นคงถูกลากลงไปเฆี่ยนจนตายไปนานแล้ว
แต่ยามนี้มิใช่วันก่อน...แผ่นดินระส่ำระสาย ราชวงศ์ใกล้ล่มสลาย
มิเช่นนั้นพระบิดาคงไม่ให้นางพาน้องชายมาหาที่พึ่งพิงกับเยี่ยนอ๋อง ใต้รังที่แตก ไข่ก็ไม่รอด พระบิดาทรงอยากรักษาชีวิตทั้งสองของนางไว้
หยวนอวี้ทำใจให้สงบ แล้วทำทีเป็นไม่รู้เรื่อง เอียงคออย่างใสซื่อ
เหลียงสวิน...เกือบใจละลายไปกับความน่ารักนั้น
เขาอดยิ้มไม่ได้ เลยเลียนแบบท่าทางเอียงคอของนาง แต่ท่าทางของเขาแตกต่างจากความบริสุทธิ์ของนาง กลับดูเก๋ไก๋เจ้าสำราญยิ่งนัก
เหลียงสวินไม่ค่อยได้อดทนกับผู้ใดขนาดนี้ โดยเฉพาะสตรี
เขาถามนาง "ชื่ออะไร"
บังอาจ! แค่สถานะของเขา ยังอยากรู้พระนามของนางอีก!
หยวนอวี้ไม่ตอบ
"ได้" เหลียงสวินแปลความหมายให้นางเอง "ขี้อายใช่ไหม? พอตกกลางคืนก็คงคุ้นเคยกันแล้ว"
เขาไม่รีบร้อน
เหลียงสวินลุกขึ้น "เดี๋ยวจะต้มน้ำร้อนให้ เจ้าล้างตัวเสีย"
หยวนอวี้มองดูเขาก้าวเท้ายาวๆ ออกไป ความกดดันที่เขานำมาเมื่อครู่ก็หายไปสิ้น
นางถอนหายใจเบาๆ ข้างนอกมีเสียงทะเลาะกันดังมา นางขยับตัวไปใกล้ๆ หน้าต่างเพื่อฟัง
"ลูกแม่เอ๋ย แต่งภรรยาต้องแต่งคนดีๆ ดูอย่างคนแบบนี้ รับเข้ามาก็เป็นเพียงคนรับใช้ที่ดูแลยาก"
"ยากอะไร แม่ดูแลข้ายังไง ก็ดูแลนางอย่างนั้น"
"ยังให้แม่ไปรับใช้มันอีกหรือ!" แต่งลูกสะใภ้เขามา ควรจะได้ดูแลพ่อแม่สามี ไม่เห็นเป็นเช่นนี้ ในเมื่อวัยสาวถูกแม่สามีจอมโหดร้ายกลั่นแกล้ง พอแก่แล้วยังต้องมารับใช้ลูกสะใภ้อีก!
"พอได้แล้ว" เหลียงสวินพูดอย่างไม่อดทน "ถ้าแม่ยังพูดมากอีก แม่กับเด็กติดค้างสองคนนั้นก็ย้ายออกไปให้หมดเลย"
"เพื่อผู้หญิงเพียงคนเดียว จะไล่แม่กับหลานๆ ออกไปงั้นหรือ! เหลียงสวิน! เจ้าจะต้องถูกฟ้าลงโทษ"
"เลี้ยงพวกแม่มานานก็เบื่อเต็มทีแล้ว ดูสิ ลานบ้านกว้างขนาดนี้แต่พื้นเต็มไปด้วยมูลไก่ จะมีที่ยืนได้ที่ไหน งานแค่นี้ยังทำไม่ได้ ยังคิดจะวางท่าแม่สามีจอมโหดอีก ข้าแนะนำให้แม่เลิกคิดได้แล้ว"
เหลียงสวินขี้เกียจจะไปโต้เถียงกับนาง ไปอาบน้ำที่บ่อน้ำแทน
เขามีเรี่ยวแรงมาก ไม่จำเป็นต้องใช้น้ำร้อน ถอดเสื้อบางๆ ออก แล้วใช้น้ำบ่อล้างตัว
หยวนอวี้ได้ยินเสียง ก็หน้าแดงเล็กน้อย รีบนั่งให้ห่างจากหน้าต่างออกไป
นางพอจะเข้าใจแล้ว แม่ลูกคู่นี้ไม่ใช่คนที่จะคบหากันง่ายๆ
แต่แม่ของเหลียงสวินไม่ชอบนางก็ดีแล้ว เมื่อไหร่ที่คนบ้านนอกไม่อยู่บ้าน ค่อยหาทางให้แม่เหลียงไล่นางออกจากบ้านก็ได้
ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือคืนนี้เรื่องเข้าหอ ต้องไม่ให้เกิดขึ้นเด็ดขาด!
ไม่ต้องพูดถึงว่านางไม่ได้ใส่ใจเรื่องความบริสุทธิ์มากมายนักแล้ว เมื่อเทียบกับเรื่องเอาชีวิตรอด ความบริสุทธิ์จะสาคัญอะไร?
แต่คนคนนั้นร่างใหญ่โตนัก...เหมือนหมีที่ยืนด้วยสองขา แม่นมเคยสอนไว้ว่า ยิ่งผู้ชายแข็งแรงมาก ผู้หญิงยิ่งต้องทนทุกข์ทรมานมาก
ร่างใหญ่ขนาดนั้นถ้ากดลงมา...นางคงต้องตายแน่
แค่นึกดูก็รู้สึกน่ากลัว
กำลังคิดอยู่ ประตูก็ถูกผลักออก แม่เฒ่าเหลียงเดินด่าไปพลาง ลากถังไม้เข้ามา ตักน้ำร้อนเติมเรื่อยๆ ว่างเมื่อไหร่ก็ถลึงตามองนาง
หยวนอวี้ยิ้มไว้
พอแม่เฒ่าเหลียงปิดประตูออกไป หยวนอวี้แม้จะอยากอาบน้ำให้สบายตัวสักหน่อย แต่เหลียงสวินมีจุดประสงค์ไม่บริสุทธิ์ แล้วนางจะไปอาบน้ำให้หอมสะอาดส่งตัวเองเข้าไปได้อย่างไร
ไม่เพียงเท่านั้น ควรทำให้ตัวเองเหม็นสักหน่อยด้วยซ้ำ
นางลังเลเล็กน้อย แล้วลุกขึ้นไปหยิบผ้าเช็ดตัวสีดำสนิทที่แม่เฒ่าเหลียงวางพาดไว้บนอ่างอาบน้ำ กัดฟันเช็ดที่โต๊ะข้างๆ แล้วเช็ดไปที่หน้าของตัวเอง
...
ยามราตรีมืดมิด เส้นผมของเหลียงสวินที่ยังยุ่งเหยิงชื้นเล็กน้อย เขาไม่สนใจ ปล่อยเสื้อผ้าหลวมๆ ผูกไว้หลวมๆ เผยให้เห็นอกที่กำยำแข็งแรง
"คืนนี้ ใครก็ห้ามมารบกวนข้าเข้าหอเด็ดขาด"
เขาข่มขู่แม่เฒ่าเหลียงกับหลานชายสองคนที่เพิ่งกลับมาจากเล่นนอกบ้านจนตัวสกปรกมอมแมม แล้วผลักประตูเข้าไปในห้อง
ในห้องมืดครึ้ม เหลียงสวินเลิกคิ้ว "ทำไมไม่จุดตะเกียงน้ำมัน?"
ไม่มีใครตอบเขา เหลียงสวินหยิบหินเหล็กไฟมาจุดตะเกียงด้วยตัวเอง ก็เห็นบนเตียงมีร่างเล็กๆ หันหลังให้เขาอยู่
สายตาของเขามองไปทั่วร่างกายนั้น ถึงจะเป็นแค่แผ่นหลัง แต่เอวก็คือเอว สะโพกก็คือสะโพก งดงามยิ่งนัก
ทำไมถึงได้ว่านอนสอนง่ายเช่นนี้ อาบน้ำเสร็จก็ขึ้นเตียงรอเขาอยู่เลย
เหลียงสวินรีบก้าวยาวๆ เข้าไป ปลดเสื้อผ้าอย่างคล่องแคล่ว
เขาอดกลั้นมานาน เพิ่งจะมีคนที่เข้าตา เหลียงสวินย่อมอยากทำข้าวให้สุกเสียก่อน พอร่างกายคุ้นเคยกันแล้ว จิตใจก็จะค่อยๆ คุ้นเคยตามไปเอง
เขายื่นมือไปจับไหล่นาง พานางหันกลับมา
สิ่งที่ปรากฏต่อหน้า ดันเป็นใบหน้าที่ดำมืดสนิท!
ใบหน้างดงามของเขาไปไหนแล้ว!
หน้าไปไหน!
เหลียงสวินอุ้มนางขึ้นทันที ขมวดคิ้วใช้มือเช็ดหน้านาง "เป็นอะไรไป?"
"เจ้าไม่อยากอยู่กับข้า?" เขาไม่ใช่คนโง่ สีหน้าเริ่มจริงจัง "แผ่นดินกำลังจะปั่นป่วน ทุกที่เต็มไปด้วยกบฏ รูปร่างหน้าตาแบบนี้ เจ้าเองก็รู้ดีไม่ใช่หรือ? อยู่กับข้า อย่างน้อยข้าก็ปกป้องเจ้าได้"
หยวนอวี้ทำท่าตกใจกลัวมองเขา น้ำตาคลอหน่วย กัดริมฝีปากไม่พูดจา
เหลียงสวินออกจะอดทน อุ้มนางไปที่ข้างอ่างอาบน้ำ เขามองผ้าขี้ริ้วสกปรกนั้นด้วยความรังเกียจ แล้วใช้มือของตัวเองตักน้ำขึ้นมาล้างหน้าให้นาง
พอล้างหน้าก็สะอาด เหลียงสวินมองดูแล้วก็พอใจ
เขาอุ้มนางกลับไปที่เตียง แล้วก็เริ่มถอดเสื้อผ้าของนาง
พร้อมกับพูดเหตุผลกับนาง "ข้าว่า ต่อให้เป็นการแต่งงานที่ถูกต้องตามประเพณี เจ้าก็คงไม่เต็มใจ เรามาเป็นสามีภรรยากันก่อน แล้วค่อยคำนับฟ้าดิน"
เขาไม่เคยถูกข้อจำกัดทางโลกผูกมัด ใช้ชีวิตตามอำเภอใจ
ผู้หญิงที่ชอบ แน่นอนว่าอยากได้มาก่อน
"สิ่งที่เจ้าต้องการทีหลัง ข้าจะหาให้เจ้าเอง รับรองว่าจะไม่ทำให้น้อยใจ"
เหลียงสวินโน้มตัวเข้าไปใกล้ อยากหอมริมฝีปากที่นุ่มนวลนั้น
หยวนอวี้ตกใจ สงสัยว่ามีใครมือไวขนาดนี้ แป๊บเดียวก็เกือบจะถอดเสื้อผ้านางจนเกลี้ยง พร้อมกับตัวเขาเอง...
นางรู้สึกอับอายจนแทบเอาชีวิตไม่รอด ในตอนที่เขาหลงใหลโน้มตัวลงมาจูบ ใช้ลิ้นแยกริมฝีปากนางอย่างหยาบคาย นางหลับตาแล้วตัดสินใจตะโกนออกมาว่า "เจ้าเป็นคนเลว! เจ้ารังแกเด็ก!"