หยวนอวี้มองผ่านช่องว่างอันเล็กนิดนั้น เห็นเหลียงสวินในระยะไม่ไกล ท่าทางหยิ่งผยองไม่ยอมจำใคร
ย่อมได้ยินคำพูดเรียบเฉยแต่ราวกับกัดฟันของเขาว่า "ตามต่อไป"
นางเผลอกำฝ่ามือแน่นโดยไม่รู้ตัว นิ่งไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
แต่ก็เป็นดังที่นางคาดไว้ พวกเขามิได้มีทีท่าจะค้นหาเรือแม้แต่น้อย
ผู้ใดเล่าจะคิดว่า นางจะบังอาจมาหลบซ่อนอยู่ในฐานที่มั่นของพวกเขา
หยวนอวี้รู้ดีว่าแผ่นดินวุ่นวาย ทางเหนือแล้งหนัก ฝูงตั๊กแตนบุกแม่น้ำหวย แล้วทางใต้ก็มิได้สงบสุข
แต่เมื่อเห็นเหลียงสวินและลูกน้องของเขาล้วนมีชีวิตชีวาแคล่วคล่อง เจ้าของโรงพนันก็ยังเกรงกลัวเหลียงสวินยิ่งนัก นางนอนในเรือยามราตรีก็ครุ่นคิดว่า ในฎีกาที่เยี่ยนอ๋องผู้เป็นคู่หมั้นของนางทูลต่อพระบิดานั้น เขียนไว้ว่าโจรเรือที่แม่น้ำเปี้ยนเหอกำเริบเกรียวกราด คุมอำนาจอยู่แดนหนึ่ง
เหลียงสวิน... จะเป็นโจรเรือผู้โหดเหี้ยมไม่กระพริบตาผู้อยู่ในฎีกานั้นหรือ
คิดไปก็คงเป็นเขา นางยิ่งต้องระมัดระวังมากขึ้น
ต้องหนีให้พ้นจากสายตาของเขา แล้วไปตามหาเยี่ยนอ๋อง
นอกจากนี้ นางยังเป็นห่วงความปลอดภัยของน้องชายเล็ก จึงได้ส่งองครักษ์ลับทั้งหมดของตนไปคุ้มกันน้องชาย คิดว่าน่าจะปลอดภัย
หยวนอวี้ทั้งกังวล ทั้งกระวนกระวาย
แต่เหล่าโจรเรือนั้นจากไปแล้ว เหลียงสวินกลับยังคงนั่งเอนกายอยู่บนเรืออย่างไม่เป็นระเบียบ มือเล่นหยกเสี่ยงทายผืนนั้น ครุ่นคิดไม่รู้ว่าคิดอะไร
หยวนอวี้ย่อมเห็นเสี่ยวซานเต้ายื่นสิ่งที่มีสีทองและเขียวให้เขา ซึ่งก็คือหยกเสี่ยงทายที่นางสวมติดกายมาโดยตลอด ซ่อนอยู่ใต้เสื้อชั้นในแนบเนื้อมายาวนาน บัดนี้กลับถูกเขาบีบอยู่ในอุ้งมือ
หยวนอวี้รู้สึกอับอายจนหน้าแดง
ไอ้คนสารเลวนี้ นางมองออกแล้ว ว่าเป็นเพียงพวกมักมากในกาม
หากนางไม่หนีมาเสียก่อน เขาคงกินนางจนเกลี้ยงแล้วแน่นอน
ยังพูดอีกว่าจะเป็นสามีภรรยากันก่อน แล้วค่อยไหว้ฟ้าดิน ช่างไร้ยางอายยิ่งนัก
หากพี่เลี้ยงยังอยู่ คงต้องเอาเข็มแทงเขาสักหลายเข็ม
แต่แล้วเหลียงสวินก็ลุกขึ้นยืนกะทันหัน เรือโยกโคลง จนชนเข้ากับเรือที่หยวนอวี้ซ่อนตัวอยู่ เล่นเอาหัวใจของนางเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น
เหลียงสวินก้าวยาวลงจากเรือ สายตาเหลือบมองเรือหลายลำที่ลอยอยู่บนผิวน้ำระลอกคลื่น แล้วในที่สุดก็จ้องเขม็งไปที่เรือลำที่หยวนอวี้ซ่อนตัวอยู่
เหลียงสวินมองดูระดับน้ำ แล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย
จากนั้นเขาก็ยกริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย หัวเราะเย้ยหยันออกมาเสียงหนึ่ง
ความหงุดหงิดและความขุ่นเคืองในใจ ล้วนพลันหายไปสิ้น
ที่ที่อันตรายที่สุด ย่อมเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุด กระนั้นหรือ
ดูท่าจะไม่เพียงไม่โง่ หากยังฉลาดหลักแหลมไม่น้อย
ตามนิสัยแต่ก่อนของเขา คงจะลากนางออกมาแล้วตีบั้นท้ายของนางให้เขียวช้ำ
แต่บัดนี้... เขากลับไม่รีบร้อนแล้ว
เหลียงสวินงอนิ้วเล็กน้อย เคาะที่ริมฝีปาก หลังเป่าปากเรียกเสียงดังเพียงหนึ่งครั้ง ก็เห็นเงาดำลิบๆ บนขอบฟ้า พุ่งทะยานลงมาอย่างรวดเร็ว
หยวนอวี้ที่ซ่อนอยู่ใต้ไม้กระดานเรือได้ยินเสียงอินทรีร้องก็รู้สึกขนลุกเกาะก้น
ไม่นานนัก นกเหยี่ยวใหญ่ตัวหนึ่งก็มาเกาะอยู่บนบ่าของเหลียงสวินอย่างว่านอนสอนง่าย ชำเลืองมองไปทั่วทิศ
เหลียงสวินยิ้มแล้วพูดว่า "หิวหรือ ไว้จับตัวคนที่ข้าตามหาได้แล้ว จะให้เจ้ากินเนื้อเป็นการตอบแทน"
อินทรีราวกับเข้าใจคำพูด มันตื่นเต้นไม่น้อย
สีหน้าหยวนอวี้ซีดเผือด เขาหมายความว่าอย่างไร เมื่อจับนางได้แล้วจะเอาเนื้อนางเลี้ยงนกอินทรีหรือ!
เหลียงสวินอารมณ์ดีมาก นกอินทรีล่าเหยื่อชนิดนี้ เขายังใช้เวลาอบรมฝึกฝนทั้งกลางวันกลางคืน จนมันยอมสยบใต้เท้า
เจ้าคนโกหกน้อยนั่นก็เช่นกัน เขาย่อมทำให้นางยอมติดตามเขาไปด้วยความเต็มใจได้เสมอ
เขาไม่ชอบบีบบังคับนัก เพราะค่ำคืนจะได้ไม่มีความสุข ยิ่งเวลาผ่านไปนาน หากเกิดปมในใจก็ไม่ดี
ปล่อยให้นางเย็นลงสักพัก รอให้นางหิวจัด ถูกยุงกัดจนอิ่มหนำ แล้วเขาค่อยมา
หยวนอวี้มิได้รู้เจตนาของเหลียงสวิน เมื่อเห็นเขาจากไปอย่างเย่อหยิ่งพร้อมกับอินทรีที่เย่อหยิ่งไม่แพ้กัน นางก็ถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย
ดูท่าที่แห่งนี้จะอยู่ไม่ได้ต่อไปแล้ว
นางรู้สึกว่าที่นี่เริ่มไม่ปลอดภัย...
โชคดีที่โจรเรือเหล่านี้พำนักอยู่บนเรือ พอฟ้ามืด โจรเรือที่ถูกส่งออกไปตามหาคนก็เดินหน้าหงอยหวนกลับมา หลังจากกินดื่มอิ่มหนำแล้ว ก็พากันนอนหลับ
หยวนอวี้คอยอดทนรอ จนกว่าโจรเรือเหล่านี้จะหลับสนิท
ยามเหมา เป็นช่วงที่คนหลับฝันลึกที่สุด หยวนอวี้จึงเริ่มลงมือ
นางค่อยๆ ผลักไม้กระดานออก คลานออกมาอย่างระมัดระวัง แล้วจากไปอย่างเงียบเชียบ
เสี่ยวอันได้ยินเสียงดัง ก็ขยี้ตาอย่างงัวเงีย "ผู้ใดกัน"
หัวใจหยวนอวี้เต้นไม่เป็นจังหวะ
"ข้าเอง อาหลิว ส่งผักสดๆ มาให้หัวหน้าเหลียง"
"อ้อ วางไว้ที่ใดก็ได้ตามสบายเถอะ" เสี่ยวอันนอนลงอีกครั้ง เคยชินกับที่ชาวบ้านแถบลุ่มแม่น้ำเปี้ยนเหอชอบนำของมาถวายหัวหน้าเป็นประจำ
หยวนอวี้มองตะกร้าผักที่สูงเท่าครึ่งคนบนกระบะเกวียน สายตาเป็นประกายวาว
อาหลิวจัดวางผักสดทีละอย่างอย่างเรียบร้อย แล้วจึงกลับมาที่เกวียน ขับออกไป
ในยามข้าวยากหมากแพง ธัญพืชมีค่ายิ่ง เหล่าผู้หนีทัพจะบุกปล้นลงมาจากทางเหนือในไม่ช้า ทุกครัวเรือนในหมู่บ้านล้วนยินดีนำข้าวปลาอาหารมาถวาย เพื่อขอให้หัวหน้าเหลียงและโจรเรือเหล่านี้ช่วยปกป้องคุ้มครองบ้าง
เหลียงสวินมีชื่อเสียงโหดเหี้ยม แต่หลิวปู้รู้ดีว่า ผู้ที่ซื้อผักยังยอมจ่ายเป็นเงินทองให้ ย่อมมีมนุษยธรรมยิ่งกว่าพวกผู้หนีทัพเป็นไหนๆ
เหลียงสวินพาเหล่าโจรเรือเหล่านี้ ปล้นเฉพาะคหบดีผู้มั่งคั่ง ไม่เคยกวาดต้อนชาวนาผู้ทำไร่ไถนา บางครั้งอารมณ์ดีก็ยังคอยคุ้มครองพวกเขาอีกด้วย
ในตะกร้าผักบนเกวียน หยวนอวี้ขดตัวรอคอย...
เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ฟ้าสางเล็กน้อย แล้วก็สว่างเต็มที่...
เมื่อเกวียนหยุดลง หยวนอวี้มองผ่านช่องว่างเห็นชายชราผูกฬาไว้กับต้นไม้แล้วเดินจากไป นางจึงทุบขาที่แข็งทื่อไปหมดแล้วลุกขึ้นยืน
...
"หัวหน้า วันนี้ท่านมาเร็วเหลือเกิน! วันนี้พวกเราไปหาที่ใดกันเล่า? ในเมืองนอกเมืองก็ค้นหาจนทั่วแล้ว..." เสี่ยวอันรีบวิ่งเข้าไปต้อนรับหัวหน้าที่เดินมาแบบสบายๆ
"วันนี้ไม่ต้องหาแล้ว"
หา? เสี่ยวอันประหลาดใจ หัวหน้ารีบวางใจเร็วขนาดนี้เลยหรือ?
ก็ใช่ว่า ผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น จะงามเพียงใด แต่หัวหน้าของเขาจะเป็นคนที่วิ่งตามผู้หญิงหรือ...
เหลียงสวินเดินเลี่ยงเสี่ยวอันตรงไปยังท่าเรือ
เมื่อคืนเขานอนพลิกไปพลิกมา คิดไปคิดมา หนังนุ่มละเอียดแบบนาง ต้องโดนยุงกัดจนเป็นอย่างไรบ้าง ยุงริมน้ำเป็นยุงที่พิษที่สุด
แต่พอเขาลุกขึ้นได้ ก็รู้สึกว่าทำแบบนั้นมันดูเสียเชิงเกินไป
กลางดึกดื่นตีสามจะไป คงดูเหมือนเขาร้อนรนเกินไป
ต้องรอจนฟ้าสาง
นางทนทุกข์ทรมานมาทั้งคืน พอเห็นเขาก็ต้องรู้ว่าการยอมติดตามเขาดีกว่า
นี่ละมั้ง พอฟ้าเพิ่งจะสาง เหลียงสวินก็รีบร้อนแต่แสร้งทำเป็นไม่สนใจ เดินทางมาถึงที่นี่
เสี่ยวอันมองหัวหน้าของเขาก้มตัวเข้าไปในห้องเรือลำหนึ่ง แล้วเปิดไม้กระดานออก...
จากนั้น
เขาก็เห็นเหลียงสวินสีหน้าคล้ำดำ กลั้นความโกรธไว้แล้วเดินออกมา
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
สีหน้าเหลียงสวินราวกับคนใกล้ตาย ใครเล่าจะรู้ว่าเขาขุ่นเคืองเพียงใด
รู้อย่างนี้คืนวานก็ไม่ควรทำเป็นไม่สนใจให้เสียเรื่อง ให้นรกหน้า!
นางหนีไปอีกแล้ว!
เมื่อวานหากเขาไม่เกรงใจนั้นละก็ บัดนี้นางก็คงอยู่ในอ้อมแขนของเขาแล้ว
เสี่ยวอันมองใบหน้าหล่อเหลาของหัวหน้าเขาอย่างหวาดหวั่นไม่สบายใจ สีหน้าเปลี่ยนแปลงไปมา สุดท้ายก็กลายเป็นรอยยิ้มเย็นชาอำมหิต
บ้าไปแล้ว!
"หัวหน้า... เช่นนั้นวันนี้พวกเราจะตามหาอีกหรือไม่?"
เหลียงสวินเหลือบตามองอย่างเย็นชา ดวงตารูปดอกท้อเย็นเยียบราวน้ำแข็ง
"หา ต่อให้ขุดดินสามฟุตก็ต้องหาให้พบ!"
"หากพบตัว ข้าจะทุบหล่อนให้เป็นเนื้อบด!"