“เนี่ยนเนี่ยน เมื่อกี้เธอ...” ชุยช่านไม่รู้จะพูดอย่างไรดี
เขาคว้ามือเจียงฉีเนี่ยนไว้ “ฉันไม่ใช่รักแรกของเธอเหรอ?”
“คุณเป็นรักแรกของฉัน” เธอก้มหน้า ขอบตาแดงก่ำ น้ำตาที่เอ่อคลอไหลอาบแก้ม
“ขอโทษนะชุยช่าน” เธอพูดเสียงเบา น้ำเสียงยังสั่นเครือ
ชุยช่านชะงักไป ก่อนจะปล่อยมือเธอ
ที่จริง ต่อให้เธอเคยมีแฟนมาก่อน เขาก็ไม่ได้หัวโบราณขนาดนั้น
แต่สิ่งที่เจียงฉีเนี่ยนหมายถึงตอนนี้คือ เธอนอกใจเขาระหว่างที่คบกับเขา
ชุยช่านรู้สึกราวกับไม่รู้จักเธอขึ้นมาทันที “เธอ... เธอกับใคร?”
“ฉันบอกไม่ได้ ขอโทษ...”
ตอนร้องไห้ เธอดูน่าสงสารจับใจ หากเป็นเรื่องอื่น ชุยช่านคงทำเป็นมองไม่เห็น แล้วเข้าไปกอดเธอแล้ว
แต่เรื่องนี้กลับเป็นเรื่องที่ละเมิดหลักการของเขา
เขาเงียบงันแล้วเดินจากไป
เธอคว้าตัวชุยช่านไว้ “ขอโทษ ฉัน... ฉันขอโทษ แต่ฉันไม่อยากจากคุณไปจริง ๆ”
เจียงฉีเนี่ยนรู้ดีว่าชุยช่านเป็นคนมีหลักการมาก
เขาไม่มีทางให้อภัยเธอแน่
หลังจากคบกัน เจียงฉีเนี่ยนเครียดกับการเรียน อยากนอนกับเขา แต่ชุยช่านก็ไม่เคยยอม
ชุยช่านยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่พูดอะไรสักคำ แต่ขอบตากลับแดงก่ำ แผ่นหลังที่มองเห็นช่างอ้างว้าง
พอเห็นว่าเขาไม่ได้สะบัดมือเธอออก เจียงฉีเนี่ยนก็เริ่มร้อนใจขึ้นมา
เขาคงไม่ได้จะให้อภัยเธอจริง ๆ หรอกนะ
ไม่ได้สิ
เจียงฉีเนี่ยนจึงเพิ่มความรุนแรงเข้าไปอีก “อ้อ จริง ๆ แล้วคืนนั้นที่โรงแรม ฉันนอนกับคนอื่น ฉันยังโกหกคุณ ไม่ยอมพูดความจริงด้วย ขอโทษนะ”
กล้ามเนื้อกรามของชุยช่านกระตุก “งั้นคนนั้นก็เป็นคนห้องเดียวกับเราใช่ไหม?”