“คุณครูเจียง!”
จิ้นอิ้งฉุนเดินออกมาจากห้องเรียนพิเศษ มือหิ้วกระเป๋านักเรียนสีดำใบหนึ่ง
“วันนี้เราเปลี่ยนที่เรียนพิเศษกันได้ไหมครับ พี่ชายผมจะไปสนามเทนนิส เราไปเรียนที่นั่นกันเถอะ จะได้ดูพวกเขาเล่นด้วย”
แม่ของจิ้นอิ้งฉุนต้องการให้เขาทบทวนเนื้อหาของชั้นมัธยมต้นปีหนึ่งทั้งสองภาคเรียนให้จบภายในสองเดือน และคะแนนสอบเต็ม 100 ต้องได้อย่างน้อย 90 คะแนนจึงจะถือว่าผ่าน
เวลา ระยะเวลา และสถานที่เรียนพิเศษสามารถจัดได้ตามสะดวก
เจียงฉีเนี่ยนจึงตามเขาไปที่สนามเทนนิส
ไม่คิดเลยว่าในกลุ่มคนที่นัดจิ้นเคอเหยี่ยนมาเล่นเทนนิสจะมีชุยช่านอยู่ด้วย
“เนี่ยนเนี่ยน!” พอชุยช่านเห็นเธอ ดวงตาก็โค้งเป็นจันทร์เสี้ยว เปล่งประกายระยิบระยับ เขาวิ่งเข้ามาหา “เธอมาที่นี่ได้ยังไงเนี่ย?”
เจียงฉีเนี่ยนโบกมือให้เขาเช่นกัน ก่อนอธิบายเรื่องที่เธอมารับสอนพิเศษ
“เก่งขนาดนี้เลยเหรอ” เขายิ้มพลางยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอ
จิ้นเคอเหยี่ยนเห็นทุกการกระทำของทั้งคู่
พวกเขาดูรักกันดีมาก บางทีเจียงฉีเนี่ยนที่มาสอนพิเศษที่บ้านของเขาอาจเป็นแค่เรื่องบังเอิญ
เขาอดขำไม่ได้
จะบอกว่าเธอใจกล้าก็เถอะ คืนนั้นบนเตียงร้องไห้เสียจนเป็นแบบนั้น แต่จะบอกว่าขี้ขลาด หลังจากนอนกับเขาแล้วก็ยังกล้ามารับสอนพิเศษที่บ้านเขาอีก
เจียงฉีเนี่ยนบีบมือชุยช่านเบา ๆ “ไปเล่นเถอะ”
“มีอะไรก็เรียกฉันนะ”
จิ้นเคอเหยี่ยนกับกลุ่มของชุยช่านเดินไปยังสนามเทนนิส
ส่วนเจียงฉีเนี่ยนกับจิ้นอิ้งฉุนนั่งเรียนพิเศษกันอยู่ข้างโต๊ะในบริเวณพักผ่อน
บางครั้งเธอก็เหลือบมองไปทางสนามเทนนิส แต่ส่วนใหญ่ยังคงจดจ่ออยู่กับจิ้นอิ้งฉุน