“ขี้เกียจคุยเรื่องนั้น” จิ้นเคอเหยี่ยนตอบส่ง ๆ มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัยแล้วหมุนเลี้ยว “ไปส่งครูสอนพิเศษของเสี่ยวฉุนกลับบ้าน”
“อ๋อ ฉันนึกว่าพี่คบใครจริง ๆ ซะอีก ถ้าคบจริงต้องบอกฉันนะ ไม่งั้นฉันงอนพี่แน่”
“อืม” เขาขานรับ
“จริงสิ เมื่อวานมีรุ่นน้องจากโรงเรียนมัธยมต้นหมายเลขเจ็ดมาขอเพิ่มเพื่อนฉัน แล้วถามอะไรบางอย่างด้วย บัญชีนั้นฉันไม่เคยบอกคนที่ไม่สนิท พี่รู้จักเธอเหรอ?”
เจียงฉีเนี่ยนพลันรู้สึกโล่งใจขึ้นมา
ที่แท้หลิวอีก็แอบสนใจเธอเป็นพิเศษเหมือนกัน
วันนั้นหลังจากแอบเข้าไปดูหน้าโปรไฟล์ของหลิวอี เธอก็ห่อเหี่ยวไปทั้งคน รู้สึกว่าชีวิตของหลิวอีสมบูรณ์แบบเหลือเกิน
แต่คนที่มีทั้งฐานะทางการเงินและโลกทางใจอุดมสมบูรณ์เช่นนี้ ก็ยังมีเล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ คอยหยั่งเชิงเหมือนกัน
“จริงเหรอ? ถามอะไรบ้าง?” จิ้นเคอเหยี่ยนกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไร
“ถามเรื่องเลือกวิชาเรียนอะไรทำนองนั้น ดีกว่าคนก่อนนะ ยังถามฉันด้วยว่าเป็นแฟนพี่หรือเปล่า ทำเอาฉันตกใจแทบตาย”
“ไม่ต้องไปสนใจ ลบออกก็พอ” เขาตอบส่ง ๆ
เจียงฉีเนี่ยนก้มหน้ามองมือตัวเอง ทั้งสองคุยกันโต้ตอบไปมา ส่วนเธอนั่งอยู่ข้าง ๆ ราวกับเป็นอากาศ ในใจรู้สึกเปรี้ยวขึ้นมานิด ๆ
“หนาวนิดหน่อยค่ะ” เจียงฉีเนี่ยนเอ่ยขึ้น
ปลายสายเงียบกริบไปทันที
จิ้นเคอเหยี่ยนไม่ได้พูดอะไร แต่กดปิดประทุนรถสปอร์ตขึ้นมา
ครู่ต่อมาเสียงของหลิวอีก็ดังขึ้นอีกครั้ง “มิน่าถึงต้องไปส่ง เสียงครูยังสาวมากเลยนะ ดึกขนาดนี้ไม่ปลอดภัยจริง ๆ”