หลี่มู่อยู่กินมื้อกลางวันที่บ้านจิ้นเคอเหยี่ยน
เมื่อเห็นข้อความของเจียงฉีเนี่ยน เขาก็เหลือบมองจิ้นเคอเหยี่ยนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
เจียงฉีเนี่ยนส่งข้อความมาอีกครั้ง
ขาวจั๊วะไม่กินข้าวฟรี: ไม่ได้เหรอ?
หลี่มู่: ได้สิ
หลี่มู่ยิ้ม ก่อนมองจิ้นเคอเหยี่ยนแล้วถามว่า “ทายสิ เมื่อกี้ใครชวนฉันเล่นเกม?”
จิ้นเคอเหยี่ยนหรี่ตาลง “เจียงฉีเนี่ยนเหรอ?”
หลี่มู่ร้องอุทาน “โห ทายแม่นขนาดนี้เชียว?”
จิ้นเคอเหยี่ยนหลุบขนตาลง แววเย็นเยียบพาดผ่านดวงตา แต่ไม่ได้พูดอะไร
หลี่มู่ยังคงบ่นอยู่ข้าง ๆ “ทำไมนายทำท่าไม่แคร์เลยล่ะ ไม่ใช่ว่ากำลังกุ๊กกิ๊กกับเธออยู่เหรอ? ยังบอกว่าจะรังแกเธอด้วยนี่”
“กินเสร็จแล้วใช่ไหม?” จิ้นเคอเหยี่ยนลุกขึ้น “ไป พาน้องสาวเล่นเกม”
หลี่มู่เดินตามเขาไป
แต่สุดท้ายทั้งสามคนก็ไม่ได้เล่นเกมกัน
เพราะเจียงฉีเนี่ยนไม่มีคอมพิวเตอร์
หลี่มู่เอ่ยขึ้นว่า “ไม่งั้นมาบ้านจิ้นเคอเหยี่ยนเล่นไหม? ยังไงตอนบ่ายเธอก็ต้องมาติวหนังสือให้เสี่ยวฉุนอยู่แล้ว”
“เอ๊ะ ได้เหรอ?” น้ำเสียงของเธอสดใสร่าเริงจนปิดไม่มิด ใครเห็นก็รู้ว่าเธอต้องดีใจแน่ ๆ
จิ้นเคอเหยี่ยนรับคำอย่างเกียจคร้าน “มาเถอะ”
เจียงฉีเนี่ยนตอบ “ได้เลย”
ตอนมาถึงบ้านตระกูลจิ้น เจียงฉีเนี่ยนยังกังวลอยู่บ้างว่าจะถูกแม่ของจิ้นเคอเหยี่ยนเห็นเข้า แล้วทำให้ท่านรู้สึกไม่ดีกับเธอ
โชคดีที่ผู้ใหญ่ในบ้านตระกูลจิ้นไม่อยู่กัน
จิ้นเคอเหยี่ยนล้วงมือข้างหนึ่งไว้ในกระเป๋ากางเกง ลงมารับเธอถึงข้างล่างโดยเฉพาะ
เห็นเธอหันซ้ายแลขวา เขาก็หัวเราะเบา ๆ “ไม่มีใครหรอก ไปกันเถอะ เจ้าหนู”