เช้าวันต่อมา เจียงฉีเนี่ยนพกเงิน 10,000 หยวนตรงไปยังห้างสรรพสินค้า เพื่อซื้อหูฟังแอปเปิลรุ่นล่าสุด
เธอค่อนข้างชอบความรู้สึกที่มีพนักงานคอยบริการในร้าน แต่ก่อนหน้านี้เธอมักซื้อของออนไลน์ เพราะราคาถูกกว่า ตอนที่มีเงินติดตัวไม่มาก เธอก็ไม่กล้าเดินห้าง
เธอรักหน้าตามาก อย่างเช่นเวลาหยิบไอศกรีมราคาไม่กี่สิบหยวนจากตู้แช่โดยไม่ตั้งใจ ต่อให้เสียดายอยู่ในใจ ก็ยังฝืนทำเป็นไม่ใส่ใจแล้วจ่ายเงินไป
วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวทรงเข้ารูป คอปกตุ๊กตา เอวเข้ารูป จับคู่กับกระโปรงสั้นลายจุดพื้นดำ รองเท้าสีขาวและถุงเท้าสีขาว ผมรวบเป็นมวยต่ำหลวม ๆ เส้นผมเล็ก ๆ บริเวณขมับถูกม้วนด้วยที่ม้วนผมให้เป็นลอนอย่างเป็นธรรมชาติ
เธอรู้ว่าตัวเองมีใบหน้าที่ดูเรียบร้อยน่ารักและมีเสน่ห์เย้ายวนอยู่บ้าง การแต่งตัวจึงเน้นความเรียบง่ายและสีอ่อน นี่คือสไตล์ที่เธอรู้สึกเป็นตัวเองที่สุด
ทันทีที่เดินเข้าร้าน ก็มีสายตาหลายคู่มองมาที่เธอ
ผิวขาวผ่องจนดูเปล่งประกายแบบนี้ ตราบใดที่ข้าง ๆ ไม่ได้มีอุลตร้าแมนประหลาด ๆ หรือสัตว์ร้ายยืนอยู่ สายตาใคร ๆ ก็ต้องจับจ้องมาที่เธอ
“สวัสดีครับ” พนักงานหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาหา น้ำเสียงอ่อนโยนและนุ่มนวล “ต้องการอะไรเป็นพิเศษไหมครับ?”
ที่จริงเจียงฉีเนี่ยนประหม่าไม่น้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอมาซื้อของในร้านแอปเปิล
โทรศัพท์ของเธอเป็นมือถือแอนดรอยด์ราคาสองพันกว่าหยวนที่ซื้อทางออนไลน์ เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น เธอมักทำเป็นสบาย ๆ แล้วพูดว่า “โทรออกกับอ่านข้อความได้ก็พอแล้ว เรื่องอื่นฉันไม่ค่อยสนใจหรอก”
แต่ความจริง เธอใส่ใจแทบตาย
“ช่วยหยิบหูฟังแอปเปิลรุ่นล่าสุดให้ฉันหน่อยค่ะ ขอบคุณนะคะ” เธอยิ้มบาง ๆ พลางเม้มมุมปาก