เสียงวัยรุ่นเดือดจนเก็บอาการไม่อยู่ “รอฉันฟื้นก่อนเถอะ ฉันจะจัดการนายในพริบตา”
หลี่มู่ยียวนจนน่าหมั่นไส้ “มาเลย ๆ ไอ้เสียงเล็กเสียงน้อย แน่จริงก็ออกมาจัดการพ่อแกสิ”
“แก!”
เพิ่งเริ่มเกมได้ไม่ถึง 5 นาที พวกเขายังมีโอกาสฟื้นคืนชีพอยู่
หลี่มู่ยังเถียงไม่เลิก แต่จิ้นเคอเหยี่ยนพาเจียงฉีเนี่ยนออกไปหาเสบียงแล้ว
อีกฝ่ายฟื้นคืนชีพอย่างรวดเร็ว เสียงวัยรุ่นประกาศกร้าวว่า
“พวกแกอยู่ไหน? คงขี้ขลาดจนหลบอยู่สินะ แน่จริงก็โผล่มาสิ”
หลี่มู่สวน “พ่อแกอยู่นี่ ตาบอดก็ไปหาหมอสิ จะพาสาวมาเล่นเกมอะไร”
พูดจบหลี่มู่ก็ยิงใส่อีกฝ่าย
แต่กระสุนนัดนั้นไม่แม่นเท่าไร ไม่โดนหัว แถมยังทำให้อีกฝ่ายรู้ตำแหน่งของเขาด้วย
เสียงวัยรุ่นฝั่งตรงข้ามเองก็มีฝีมืออยู่บ้าง เขารีบยิงสวนหลี่มู่ทันที
“โธ่เอ๊ย ช่วยด้วย ๆ ๆ” หลี่มู่เริ่มเรียกเพื่อนร่วมทีม “จิ้นเคอเหยี่ยน รีบมาสิ!”
เจียงฉีเนี่ยนกับจิ้นเคอเหยี่ยนกำลังค้นหาเสบียงอยู่ในบ้านด้านหลังเขา
เจียงฉีเนี่ยนถือปืนวิ่งออกมาจากห้อง “ฉันมาแล้ว!”
หลี่มู่ร้อง “วีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ของฉัน”
“ปัง!”
จิ้นเคอเหยี่ยนเดินตามหลังเธอมา เสียงวัยรุ่นฝั่งตรงข้ามเพิ่งโผล่หัวออกมา ก็ถูกเขายิงนัดเดียวปลิดชีพ
เจียงฉีเนี่ยนไม่รู้สึกถึงอันตรายเลยสักนิด รีบเข้าไปช่วยหลี่มู่ทันที
เสียงหวานแหลมซ่อนตัวอยู่ในที่กำบัง เล็งปืนซุ่มยิงใส่เจียงฉีเนี่ยนไปสองนัด
ขณะเดียวกันตำแหน่งของเธอก็ถูกเปิดเผย พอเห็นจิ้นเคอเหยี่ยนเล็งปืนมาทางนี้ เธอก็รีบอ้อนวอน “พี่ชายคนดี ปล่อยฉันไปเถอะน้า~ รอบหน้าเราเล่นด้วยกันนะ มาเป็นเพื่อนกัน”
กระสุนนัดเดียวเจาะหมวกเกราะ ยิงเข้าศีรษะปลิดชีพ