จิ้นอิ้งฉุนยื่นสมุดให้ “ผมแค่รู้สึกว่าโจทย์สองข้อนี้ง่ายเกินไป ไม่ช่วยให้คะแนนผมพัฒนาขึ้นเลย ผมบอกคุณครูแล้ว แต่เธอก็ยังยืนยันให้ผมทำโจทย์สองข้อนี้ ผมจะเปลี่ยนครู”
จิ้นเคอเหยี่ยนรับสมุดมา พอเห็นโจทย์ด้านบนก็แปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบมองเจียงฉีเนี่ยน
แค่เห็นสายตานั้น เจียงฉีเนี่ยนก็รู้ว่าจิ้นเคอเหยี่ยนคงจับลูกเล่นเล็ก ๆ ที่เธอซ่อนไว้ในโจทย์ได้แล้ว
เธอสังเกตว่าจิ้นอิ้งฉุนมักตอบผิดในโจทย์ที่ดูเหมือนง่าย แต่แท้จริงแล้วมีหลุมพรางซ่อนอยู่
เธอจึงตั้งใจออกโจทย์สองข้อเพื่อเจาะจุดอ่อนของเขาโดยเฉพาะ
จิ้นเคอเหยี่ยนยัดสมุดคืนให้จิ้นอิ้งฉุน “ทำสองข้อนี้ซะ”
“พี่ ทำไมพี่ก็เป็นไปกับเขาด้วย ผมไม่เขียนหรอก”
“ชิ รีบเขียน” จิ้นเคอเหยี่ยนไม่ค่อยมีความอดทนกับเด็กเหลือขอคนนี้นัก ทั้งโง่แล้วยังทำเป็นฉลาดอีก
ภายใต้สายตากดดันของพี่ชาย จิ้นอิ้งฉุนก็ก้มหน้าก้มตาเขียนโจทย์สองข้อสุดท้ายอย่างไม่เต็มใจ ไม่นานก็เขียนเสร็จอย่างรวดเร็ว
เขาไม่ใส่ใจนัก ยื่นสมุดให้เจียงฉีเนี่ยนพร้อมเลิกคิ้วท้าทาย
เจียงฉีเนี่ยนเห็นคำตอบแล้วก็ยิ้มออกมา
ตัวจิ๋วในใจเธอสะบัดธงตะโกนอย่างลำพองใจ: เห็นไหมล่ะ เห็นไหม ฉันรู้อยู่แล้วว่านายต้องทำผิด
ก็เหมือนคนที่จมน้ำมักเป็นคนที่ว่ายน้ำเป็นนั่นแหละ
เธอพูดด้วยรอยยิ้ม “คำตอบทั้งสองข้อผิดหมดเลย”
“เป็นไปได้ยังไง” จิ้นอิ้งฉุนจ้องเธออย่างไม่อยากเชื่อ คว้าสมุดไปตรวจดูเองอีกสองรอบ
เจียงฉีเนี่ยนยื่นเฉลยให้เขา