ชุยช่านยืนรอคนอยู่ชั้นหนึ่ง จิ้นเคอเหยี่ยนเดินออกมาจากลิฟต์ สีหน้าปกติไม่ผิดแผก
แต่ชุยช่านกลับสังเกตเห็นรอยแดงที่โผล่พ้นขึ้นมาเหนือปกเสื้อ เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “พี่เหยี่ยน นี่พี่มีเรื่องอะไรแล้วหรือเปล่า ใครกัน?”
จิ้นเคอเหยี่ยนเหลือบมองกระจกสะท้อนแสงข้างตัว เห็นร่องรอยที่ทิ้งไว้บนร่างกาย
ภาพอันดับสองที่ร้องไห้กระจองอแงผุดขึ้นมาในหัว
ตัวนุ่มนิ่ม แต่แรงเยอะไม่เบาเลย
“ชุยช่าน”
เจียงฉีเนี่ยนมีเสียงนุ่มมาแต่กำเนิด เส้นเสียงบางเบาและอ่อนหวาน ถ้อยคำที่เปล่งออกมาจึงแผ่วเบานุ่มนวล ไร้ความกระด้างแม้แต่น้อย แต่ก็ไม่ได้ฟังดูจงใจดัดจริต น้ำเสียงใสกระจ่างและมีชีวิตชีวา
จิ้นเคอเหยี่ยนได้ยินเสียงนั้นที่ไม่ได้เรียกเขา หัวใจก็พลันซ่านวาบจนชาวาบไปหมด
“เนี่ยนเนี่ยน ไปไหนมาน่ะ” ชุยช่านมองแฟนสาวตัวน้อยแสนนุ่มนิ่ม น้ำเสียงพลอยอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ก่อนเดินเข้าไปจับมือเธอ
เจียงฉีเนี่ยนก้มหน้า ไม่พูดอะไรสักคำ
ชุยช่านเพิ่งนึกขึ้นได้ “อ้อ ไม่ต้องกังวลนะ เขารู้เรื่องของเราสองคนแล้ว”
เจียงฉีเนี่ยนพูดเสียงเบา “ฉันอยากกลับบ้าน”
“ฉันไปส่งพวกเธอ...” เขาเดินออกไปข้างนอก
เจียงฉีเนี่ยนจ้องแผ่นหลังกว้างตั้งตรงของเขา เสื้อยืดสีดำธรรมดาเมื่ออยู่บนตัวเขากลับดูราวกับนายแบบกำลังเดินแฟชั่นโชว์
ชุยช่านนั่งเบาะข้างคนขับอย่างมีมารยาท เพื่อไม่ให้จิ้นเคอเหยี่ยนต้องตกอยู่ในฐานะคนขับรถ
เจียงฉีเนี่ยนจึงนั่งเบาะหลังคนเดียว พอเห็นจิ้นเคอเหยี่ยนนั่งประจำที่คนขับ ขนตาของเธอก็ไหววูบ “คุณขับรถเหรอ?”
ชุยช่านหันมาอธิบายเสียงเบา “เขาไปทำใบขับขี่ที่อเมริกาตอนอายุ 16 สบายใจได้”
จิ้นเคอเหยี่ยนเหลือบมองสองคนผ่านกระจกมองหลัง
รอบตัวเขามีคู่รักวัยรุ่นไม่น้อย แต่ทำไมเมื่อก่อนถึงไม่เคยรู้สึกเลยนะ...ว่าพวกเขาน่ารำคาญชวนให้ขนลุกขนาดนี้
“พี่เหยี่ยน ความเร็วรถพี่นี่...เร็วไปนิดหรือเปล่า?” ชุยช่านเหลือบมองมาตรวัดความเร็ว
จิ้นเคอเหยี่ยนวางมือข้างหนึ่งบนพวงมาลัย น้ำเสียงเกียจคร้าน “เหรอ? ไม่มั้ง”
ชุยช่านหันไปกำชับแฟนสาว “คาดเข็มขัดให้แน่นหน่อยนะ”
“อื้ม ได้”
ริมฝีปากของจิ้นเคอเหยี่ยนขยับเล็กน้อย
“ถึงแล้ว”
ชุยช่านมองออกไปนอกหน้าต่างรถ “พี่เหยี่ยน ทำไมพี่ขับมาบ้านผมล่ะ?”
จิ้นเคอเหยี่ยนมองเขาอย่างใสซื่อ “ไม่ใช่ว่าจะไปส่งพวกนายเหรอ? ระบบนำทางบอกว่าเส้นทางนี้ดีที่สุด”
ถึงอย่างไรเขาก็นั่งรถคนอื่นมา ชุยช่านจึงไม่ได้พูดอะไรมาก ก่อนหันไปมองเบาะหลัง “เนี่ยนเนี่ยน งั้นฉันไม่ไปส่งเธอต่อแล้วนะ? หรือเราไปเดินเล่นห้างแถวนี้กันก่อน แล้วฉันค่อยไปส่งเธอกลับ”
เจียงฉีเนี่ยนรู้ว่าจิ้นเคอเหยี่ยนไม่ได้เกิดใจดีขึ้นมากะทันหันถึงได้ยอมมาส่งเธอ เขาคงมีเรื่องจะคุยกับเธออีกแน่
“ฉันต้องกลับแล้ว เมื่อกี้แม่โทรมาตาม”
“ได้ ถึงบ้านแล้วอย่าลืม...”
เขายกโทรศัพท์ขึ้นแกว่งข้างหู มุมปากยกสูง เผยให้เห็นฟันขาวเรียงสวยสะอาดสะอ้าน เขี้ยวเล็ก ๆ คู่หนึ่งซ่อนอยู่ตรงมุมปาก หางตาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มหยีโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ แสงแดดกลางฤดูร้อนส่องลงบนตัวเขา สะท้อนประกายในดวงตาให้เจิดจ้าสุกใส เปี่ยมด้วยความสดใสจริงใจ ไร้ความรู้สึกห่างเหินแม้แต่น้อย มวลความอบอุ่นแบบเด็กหนุ่มแผ่ซ่านเข้ามาเต็มหน้า
เจียงฉีเนี่ยนพยักหน้ารัว ใบหน้าขาวผ่องขึ้นสีแดงระเรื่อ
แม้หน้าตาของชุยช่านจะสู้จิ้นเคอเหยี่ยนที่ดูโดดเด่นและประณีตไม่ได้ แต่เวลายิ้มกลับเหมือนหมาตัวโตแสนร่าเริง ชวนให้คนรอบข้างพลอยยิ้มตามได้ง่ายเป็นพิเศษ
ทุกครั้งที่เธอสอบได้ไม่ดีและอารมณ์หดหู่ แค่กอดเขาแล้วจูบสักที เขาก็จะโอบเธอไว้ทั้งสองแขน เงยหน้าส่งยิ้มสดใสให้ ความรู้สึกของเธอก็จะดีขึ้นมาก
จิ้นเคอเหยี่ยนมองอยู่ข้าง ๆ อย่างสบายอารมณ์
ในใจหัวเราะเยาะ ช่างไร้เดียงสาจริง ๆ
ถ้าเขามีแฟน เขาไม่มีทางนั่งคุยโทรศัพท์กันเป็นชั่วโมงหรอก
เพราะยังมีคนนอกอยู่ ชุยช่านจึงไม่ได้คลอเคลียกับเจียงฉีเนี่ยน ไม่อย่างนั้นคงต้องกอดจูบกันก่อนถึงจะยอมไป
เหลือกันอยู่แค่สองคน
ภายในรถราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียง
ขับไปได้สักพัก จิ้นเคอเหยี่ยนก็จอดรถ “รอฉันแป๊บหนึ่ง”
เขาเปิดประตูลงจากรถไป
กลิ่นประจำตัวของเขาภายในรถค่อย ๆ จางหายไปด้วย
พอเขาออกไปแล้ว เจียงฉีเนี่ยนก็ล้วงกระจกบานเล็กจากกระเป๋าออกมา ใช้หวีเล็ก ๆ หวีหน้าม้าอย่างรวดเร็วสองสามครั้ง ก่อนเม้มริมฝีปากให้สีปากเข้มสดขึ้นอีกนิด
ไม่นาน ประตูรถด้านขวาของเธอก็ถูกเปิดออก เมื่อเขานั่งลง กลิ่นหอมเย็นสดชื่นจาง ๆ ที่ปลายจมูกก็เข้มข้นขึ้น
เธอขยับตัวไปทางซ้ายเล็กน้อย ดวงตาคู่ใสเป็นประกายจับจ้องเขา
ในมือเขาถือถุงชอปปิงสองใบกับถุงยาใสใบหนึ่ง
เขายื่นถุงยาให้เธอดูก่อน “นี่คือ...ยาป้องกันไม่ให้คุณตั้งครรภ์โดยไม่ตั้งใจ”
เจียงฉีเนี่ยนเพิ่งอ้าปาก เขาก็พยักหน้า “ฉันรู้ว่าใส่ถุงยางแล้ว แต่ฉันจำเรื่องเมื่อคืนไม่ค่อยได้ เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน เตรียมการให้ครบไว้หน่อยก็ดี”
จากนั้นเขาก็ยื่นถุงชอปปิงสองใบให้เธอ “สายเสื้อชั้นในของคุณถูกฉันทำขาด นี่ซื้อมาให้ เรื่องระหว่างเราสองคน คุณอยากได้ค่าชดเชยอะไร ก็บอกฉันได้เลย”
เจียงฉีเนี่ยนก้มหน้าไม่พูดอะไร
เธอรู้ดีว่าได้กินอิ่มมื้อเดียวกับได้กินอิ่มทุกมื้อ แบบไหนคุ้มกว่ากัน
อีกอย่างจิ้นเคอเหยี่ยนถึงกับยอมชดเชยเรื่องแค่ทำสายเสื้อชั้นในขาด ต่อให้เธอไม่ได้ค่าชดเชยทุกมื้อจริง ๆ พอถึงตอนนั้นค่อยหน้าด้านขอเขาเพิ่มอีกมื้อก็ได้
จิ้นเคอเหยี่ยนเห็นหญิงสาวกะพริบดวงตากลมใสซื่อเป็นประกายอย่างเหม่อลอย ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ เขาก็เข้าใจขึ้นมานิดหน่อยว่าทำไมชุยช่านถึงลดเสียงลงเวลาพูดกับเธอ
“เราเป็นเพื่อนกันในแอปหรือยัง? ไว้ติดต่อฉันทางโทรศัพท์นะ” เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาปลดล็อก
เจียงฉีเนี่ยนหลุบตาลง
นิ้วมือขาวผ่องกำโทรศัพท์ที่วางอยู่หน้าอกแน่น
น่าโมโหจริง ๆ ถึงกับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเป็นเพื่อนกับเขาหรือยัง
ตลอด 3 ปีมัธยมปลาย เขาไม่เคยสังเกตเห็นเธอเลยจริง ๆ สินะ
ทุกวันสิ่งแรกที่เธอทำหลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก็คือแอบส่องเขา บางครั้งยังจงใจทำเป็นเย็นชา เลือกกดถูกใจแค่โพสต์เดียวจากหลายโพสต์ของเขา
แต่เขากลับถามว่าเธอเป็นเพื่อนกับเขาหรือยัง...
คนตัวจิ๋วในใจเจียงฉีเนี่ยนกัดผ้าเช็ดหน้าร้องไห้จนตัวสั่นเทา
เจ้าตัวจิ๋วมุดเข้าไปในผ้าเช็ดหน้าแล้วดิ้นพล่านเกลือกกลิ้ง
หัวใจเธอทั้งขมขื่นทั้งเคียดแค้นจนบิดเบี้ยว
“เป็นแล้ว” เธอตอบเสียงอู้อี้
จิ้นเคอเหยี่ยนเงยตาขึ้น ใต้เปลือกตาที่เรียวบาง ขนตาตรงทอดเงาบาง ๆ ลงมา ทำให้คิ้วตาของเขาดูลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม “อ้อ คนไหนล่ะ?”
“ไป๋ไป๋ไม่กินข้าวเปล่า”
จิ้นเคอเหยี่ยนเลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย มองเธอแวบหนึ่ง ก่อนก้มหน้าพิมพ์ชื่อเล่นของเธอจนเจอ แล้วส่งเครื่องหมายจุดไปหนึ่งตัว
แค่เครื่องหมายจุดตัวเดียว ชื่อไป๋ไป๋ไม่กินข้าวเปล่าก็เด้งขึ้นไปอยู่บนสุดของรายการข้อความ
เจียงฉีเนี่ยนแสร้งทำเป็นสบาย ๆ แล้วลอบชำเลืองหน้าจอโทรศัพท์ของเขาด้วยหางตา
พอเห็นว่าเขาไม่ได้ปักหมุดใครไว้เลย หัวใจเธอก็หวานฉ่ำราวกับได้กินน้ำผึ้งเข้าไปคำหนึ่ง
หวานเจี๊ยบ~
แต่เมื่อเห็นว่าจิ้นเคอเหยี่ยนขี้เกียจแม้แต่จะตั้งชื่อเรียกให้เธอ น้ำผึ้งในใจคำนั้นก็แทบสำรอกออกมาทันที
คนตัวจิ๋วในใจรัวหมัดเตะคนตัวจิ๋วของจิ้นเคอเหยี่ยนอย่างบ้าคลั่ง
เธอไม่ได้สนใจเขาสักหน่อย!