เจียงฉีเนี่ยนกลับถึงบ้านก็รีบเข้าไปในห้อง แกะถุงชอปปิงสองใบออกทันที
เธอไม่รู้จักแบรนด์บนถุง พอเห็นเข้าก็อดผิดหวังไม่ได้ คิดว่าจิ้นเคอเหยี่ยนซื้อของแบรนด์ตลาด ๆ ให้เธอ
เธอยังไม่ยอมแพ้ หยิบโทรศัพท์มาสแกนหารูปดู
ที่แท้เป็นแบรนด์จากญี่ปุ่น เสื้อผ้าหนึ่งชิ้นราคากว่าสี่พัน
เจียงฉีเนี่ยนกลิ้งไปมาบนเตียงหลายตลบ ก่อนจะเริ่มเตะขาไปมาอีกครั้ง
จิ้นเคอเหยี่ยนซื้อให้เธอตั้งสี่ชิ้น รวมแล้วเกือบสองหมื่น
รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอค่อย ๆ เลือนหาย
ทั้งอิจฉาทั้งแค้นใจ!
ทำไมเธอถึงไม่ใช่คนรวยนะ!
อ๊ากกก เธอก็อยากใช้เงินหมื่นเหมือนเงินสิบบาทบ้าง!
จิ้นเคอเหยี่ยนมีบุญวาสนาดีขนาดนั้นได้ยังไง ฮือ ๆ ๆ
จู่ ๆ โทรศัพท์ก็สั่น หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมชื่อชุยช่าน
เจียงฉีเนี่ยนซุกหน้าอยู่กับหมอนแล้วรับสาย
“เนี่ยนเนี่ยน ถึงบ้านหรือยัง?”
“อื้อ ถึงแล้ว”
“ทำไมเสียงฟังดูอู้อี้จัง?”
“อืม... ฉันอยู่ใต้ผ้าห่มน่ะ”
“ง่วงอีกแล้วเหรอ?”
“......”
เจียงฉีเนี่ยนพูดไม่ออก เธอกำลังอ้อนอยู่ ดูไม่ออกหรือไง! เจ้าชุยทึ่ม!
“อื้อ ง่วงนิดหน่อย ฉันวางสายก่อนนะ บ๊ายบาย~”
เธอไม่มีอารมณ์จะคุยต่อ จึงวางสายไปเลย
เจียงฉีเนี่ยนเก็บเสื้อผ้ากลับลงถุงชอปปิง แล้ววางส่ง ๆ ไว้บนพรมรูปหมีตัวน้อยข้างเตียง จากนั้นยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายเซลฟีหลายรูป แสร้งเผยให้เห็น ‘มุมเล็ก ๆ’ ของถุงอย่างไม่ตั้งใจ แต่ก็ยังมองออกเต็ม ๆ ว่าเป็นแบรนด์อะไร
เธอตัดส่วนรก ๆ ในห้องออก แล้วซ้อนฟิลเตอร์ที่ดูมีคุณภาพลงไปหลายชั้น เพื่อกลบความละเอียดต่ำของโทรศัพท์เครื่องนี้
ในที่สุดก็แต่งรูปเสร็จ เธอเตรียมโพสต์ลงพื้นที่ส่วนตัว
เพิ่งโพสต์ไปได้วินาทีเดียว เธอก็เห็นถุงสีแดงของเสี่ยวเสวี่ยอยู่ตรงมุมรูป!
“อ๊า!”
เธอมือสั่น รีบกดถอนโพสต์ทันที
แล้วถ่ายใหม่ ตัดใหม่ ใส่ฟิลเตอร์ใหม่
ก่อนโพสต์ตรวจซ้ำไปหลายสิบรอบ จนแทบจำหน้าตัวเองในรูปไม่ได้ พอแน่ใจว่าไม่มีปัญหาแล้ว ในที่สุดก็โพสต์ออกไป
ผ่านไปหนึ่งนาที ไม่มีใครกดถูกใจ
ผ่านไปสองนาที ก็ยังไม่มีใครกดถูกใจ
เจียงฉีเนี่ยนหน้าแดงก่ำ รีบเปลี่ยนโพสต์ให้เห็นได้เฉพาะตัวเอง
เธอยังไม่ยอมแพ้ กดเข้าไปสร้างบัญชีใหม่ในวีโบ แล้วโพสต์รูปนั้นออกไป
ไม่นานก็มีจุดแดงแจ้งเตือนขึ้นมา
เธอกะพริบตาแล้วกดเข้าไปดู
【ฮ่า ๆ ๆ เจ้าของโพสต์ตั้งใจทำเป็นไม่ตั้งใจให้เห็นถุงแบรนด์ตรงมุมรูปแบบสุด ๆ】
【ฉันพยายามทำตัวสบาย ๆ ก็ออกมาแบบนี้แหละ】
【แต่เอาจริง ๆ แวบแรกทุกคนเห็นผ้าห่มส่งฟรีราคา 19.9 จากพินซีซีของเธอนะ】
【เบบี๋ เบบี๋ เธอน่ารักสวยมากเลย! อยากได้คอมเมนต์แบบนี้ใช่ไหมล่ะ งั้นวันนี้ตามใจเธอครั้งเดียวก็แล้วกัน】
เจียงฉีเนี่ยนหน้าแดงหูแดงจนแทบไหม้ รีบปิดบัญชีใหม่ทิ้ง
วุ่นวายอยู่ตั้งนาน สุดท้ายได้ความเจ็บจี๊ดมาเต็มอก
เธอเปิดแอปสั่งอาหารอย่างหงอย ๆ
พอใช้คูปองลดราคาแย่งชานมราคา 0.01 หยวนมาได้ ก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
เพื่อรักษาน้ำหนัก เธอดื่มชานมแค่เดือนละแก้ว แต่เดือนนี้ดื่มไปตั้งแต่วันที่หนึ่งแล้ว
เธอเลยเอาชานมราคาเต็ม 22 หยวนไปลงขายต่อในแพลตฟอร์มมือสองอวี๋อวี๋ ราคา 16.6 หยวน
ข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นด้านบนหน้าจอ บอกว่าจิ้นเคอเหยี่ยนเพิ่งโพสต์ข้อความใหม่
เธอกดเข้าไปดู
【เกลือไม่กี่เม็ด: เด็กนี่ไล่ครูสอนพิเศษไปเป็นสิบคนแล้ว เก่งจัด】
【รูปภาพ】
เด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งก้มหน้าเขียนหนังสืออยู่หน้าโต๊ะ
สิ่งแรกที่เจียงฉีเนี่ยนสังเกตเห็นคือฉากหลังในห้องหนังสือ
โต๊ะเขียนหนังสือไม้จื่อถาน ผนังทั้งสองข้างโต๊ะทำเป็นชั้นหนังสือไม้จื่อถานแบบบิลต์อินสูงจรดเพดาน กลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับผนัง ชั้นต่างระดับจัดวางหนังสือ ของเก่า และโมเดลหลายแบบ ทั้งโมเดลตัวละครกับรถยนต์ ส่วนด้านหลังโต๊ะมีภาพเขียนและงานเขียนพู่กันที่เธอไม่เคยแตะต้องมาก่อนเลย
ดวงตาของเจียงฉีเนี่ยนกลอกไปมา ก่อนจะหัวเราะหึ ๆ สองครั้ง
......
เพื่อหนีจากการถูกผู้ใหญ่ในบ้านบังคับให้ติวหนังสือให้จิ้นอิงฉุน จิ้นเคอเหยี่ยนจึงซื้อตั๋วเครื่องบินไปอเมริกาตอนกลางดึก
เหตุผลที่บอกคนในบ้านคือ—ไปเรียนภาษาอังกฤษ
แม่จิ้นหัวเราะด้วยความโมโห “ตอนอยู่ ม.2 ลูกสอบไอเอลครั้งแรกก็ได้ 9 คะแนนแล้ว ยังจะมาบอกแม่ว่าไปเรียนภาษาอังกฤษอีกเหรอ?”
“งั้นผมไปเรียนภาษาหายากสักหน่อย เพิ่มพูนความรู้ด้านภาษา”
พูดจบก็วางสายทันที
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ในที่สุดก็หาครูสอนพิเศษให้จิ้นอิงฉุนได้
จิ้นเคอเหยี่ยนเองก็ ‘บังเอิญ’ เพิ่มพูนความรู้ด้านภาษาเสร็จพอดี จึงกลับประเทศ
“ได้ยินว่าครูสอนพิเศษของเสี่ยวฉุนเรียนมัธยมปลายที่เดียวกับคุณด้วยนะ” ป้าจางรับกระเป๋าเดินทางจากมือเขา พลางชวนคุย “ยังเป็นสาวน้อยด้วย สวยมากเลย”
จิ้นเคอเหยี่ยนก้มมองโทรศัพท์ พูดหยอกอย่างเกียจคร้าน “เหรอครับ? สวยกว่าผมหรือเปล่า?”
“แหม” ป้าจางถูกเขาทำให้หัวเราะ “อย่าพูดไป ถึงจะเทียบกันแล้ว สาวน้อยคนนั้นก็ยังสวยกว่าคุณอยู่ดี”
เขาขานรับ “อ้อ” แล้วลากเสียงยาว “ป้าจางครับ นี่แอบหวั่นไหวกับสาวน้อยคนนั้นแล้วหรือไง?”
“คุณนี่พูดเหลวไหลทั้งนั้น ต่อให้คุณหวั่นไหว ก็ไม่ถึงตาป้าหวั่นไหวหรอก”
“ผมไม่ชอบสาวน้อยหรอกครับ น่าเบื่อจะตาย ผมขึ้นห้องก่อนนะ” เขาทักทายแล้วเดินขึ้นชั้นบน
“เพิ่งกลับมาเอง ไม่กินอะไรหน่อยเหรอ?” ป้าจางเรียกเขา “ให้ป้าต้มบะหมี่ไหม?”
“ก็ดีครับ” เขาตอบ
เพิ่งขึ้นถึงชั้นสอง จิ้นอิงฉุนก็วิ่งออกมาจากห้อง “พี่! กลับมาแล้วเหรอ! ของที่ผมฝากซื้อมาให้หรือเปล่า!”
“อยู่ในกระเป๋า ไปค้นเอาเอง” พูดจบเขาก็ทำท่าจะเดินเข้าห้อง แต่มีเสียงหนึ่งดังตามออกมา
“เอ๊ะ เสี่ยวฉุน ยังไม่หมดเวลาเรียนนะ”
เสียงนุ่มคุ้นหู ราวกับละลายเข้าไปในกระดูก
ร่างของเขาชะงักงัน
เรื่องนั้นผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้ว เขาอยู่ต่างประเทศ เรียนวันละสองชั่วโมง แถมยังหาเวลาร่วมการแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิก เวลาที่เหลือก็เที่ยวกินดื่มกับเพื่อน จนลืมเรื่องนี้ไปจริง ๆ
สายตาเหลือบไปทางเธอ คราวนี้เธอดูแตกต่างจากครั้งก่อนอย่างสิ้นเชิง เส้นผมนุ่มสลวยถูกรวบเป็นมวย ผมหน้าม้าดูยุ่งเล็กน้อย สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเข้ารูปกับกระโปรงเอี๊ยมสีคากี ดูเหมือนครูสอนพิเศษขึ้นมาจริง ๆ
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย “คะ... ครู?”
เจียงฉีเนี่ยนมีสีหน้าตื่นตระหนก คว้าข้อมือเขาแล้วพาเดินไปอย่างลนลาน
เขาก้มมองมือที่คว้าจับคนอื่นตามใจ ก่อนเห็นเธอเดินชนโน่นชนนี่ จึงเตือนว่า “ห้องแรกทางซ้าย”
หลังจากนั่งเครื่องบินนาน 13 ชั่วโมง เดิมทีเขาตั้งใจจะกลับมานอนทันที
แต่จู่ ๆ ในบ้านกลับมีเพื่อนร่วมชั้นหญิงที่เคยมีความสัมพันธ์ทางกายกับเขาปรากฏตัวขึ้น แถมยังกลายมาเป็นครูสอนพิเศษให้น้องชาย ความสนใจของเขาจึงเอาชนะความง่วงไปได้
“คุณชายจิ้น” เธอดึงเขาเข้าไปในห้อง แล้วยืนตัวตรงอยู่ตรงหน้า ก้มหน้าลง “ขอโทษค่ะ ฉันรู้ว่าไม่ควรสมัครเป็นครูสอนพิเศษให้น้องชายของคุณ แต่... ฉันขาดเงินจริง ๆ ฉันต้องการงานนี้ค่ะ”
จิ้นเคอเหยี่ยนพิงกรอบประตู ก้มตามองเธออย่างเกียจคร้าน “คุณขาดเงินเหรอ?”
เธอพยักหน้าเบา ๆ
จิ้นเคอเหยี่ยนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่งให้เธอ “กรอกเลขบัญชีธนาคารของคุณ”
เจียงฉีเนี่ยนทำหน้างุนงง “หือ?”
แต่ในใจ เจ้าตัวน้อยกลับพุ่งทะยานออกไปนอกจักรวาลแล้ว
เขาจะให้เงินเธอเท่าไรนะ? หรือจะให้เธอกรอกจำนวนเอง?
“ค่าจ้างสอนพิเศษของคุณเท่าไร? ผมโอนให้ แล้วต่อไปก็อย่ามาที่บ้านผมอีก”
โครม—ซ่า ๆ ๆ—
น้ำเย็นเฉียบสาดรดเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า เจ้าตัวน้อยในใจเปียกโชกไปหมด
ตอนแรกหัวใจเธอเต้นรัว ใบหน้าและร่างกายร้อนผ่าวจนตัวเองยังรู้สึกได้ ระบบคำพูดรวนไปหมดจนพูดอะไรไม่ออก
ต่อให้ในใจคิดอะไรไว้มากมาย ก็ไม่ได้แปลว่าเธอจะไม่รู้สึกอับอาย
“คุณคิดว่าไม่พอเหรอ? ได้ ผมให้คุณเป็นสองเท่า”
น้ำตาของเจียงฉีเนี่ยนร่วงเผาะลงมา เธอสูดจมูกเบา ๆ