มือข้างที่เธอจับไว้ขยับนิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเลื่อนผ่านฝ่ามือของเธอไป
ภายในห้องอบอวลด้วยบรรยากาศคลุมเครือราวกับมีกระแสใต้น้ำไหลวน
เขาพูดเสียงเบา «ทำไมขวัญอ่อนขนาดนี้»
เขาลูบศีรษะเธอ «วางใจเถอะ แม่ฉันไม่ถึงกับคอยควบคุมว่าใครเข้าห้องหนังสือของฉันหรอก ท่านไม่ได้ว่างขนาดนั้น ทั้งก็ไม่ได้เบื่อหน่ายขนาดนั้นด้วย ฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง»
เจียงฉีเนี่ยนได้ยินแบบนั้นแล้วถึงค่อยวางใจ
เธอเปิดกระเป๋านักเรียนที่นำมาด้วย หยิบสมุดกับแผนการสอนออกมา ก่อนเงยหน้าขึ้นกล่าวขอบคุณอย่างจริงจัง «ขอบคุณนะจิ้นเคอเหยี่ยน คุณดีจังเลย»
จิ้นเคอเหยี่ยนยืนอยู่ข้าง ๆ จ้องมองเธอ เม้มริมฝีปากแล้วก้มหน้าหัวเราะเบา ๆ
เขาไปนั่งบนโซฟาตัวเล็กข้างหน้าต่างบานใหญ่ แล้วส่งข้อความหาหลี่มู่
【นายเล่นไปก่อนเลย】
【ให้ตายสิ ไม่จริงน่า พวกนายทำอะไรกันอยู่ ฉันยังอยู่นี่นะ】
【......เธอกำลังเตรียมสอน ส่วนฉันอ่านหนังสือ นายช่วยคิดอะไรใส ๆ หน่อยได้ไหม】
【หึ ๆ นายใสซื่อมากมั้ง】
เขาปิดโทรศัพท์ เปิดโหมดเงียบ แล้วหยิบหนังสือที่อ่านค้างไว้ข้างตัวขึ้นมาอ่านต่อ
เจียงฉีเนี่ยนเหลือบมองไปทางเขา ตอนนี้เธอสงสัยมากว่าหนังสือที่จิ้นเคอเหยี่ยนอ่านอยู่ใช่เล่มที่หลิวอีบอกว่าส่งมาให้เขาอ่านหรือเปล่า
«คุณ...อ่านหนังสืออะไรอยู่เหรอ»
จิ้นเคอเหยี่ยนเงยตาขึ้นเล็กน้อย แล้วเอียงหนังสือให้เธอเห็นชื่อเรื่อง
เจียงฉีเนี่ยนว่า «เหมือนฉันไม่เคยได้ยินชื่อหนังสือเล่มนี้เลย»
เขาตอบอย่างเกียจคร้าน «เพื่อนส่งมาให้ เป็นหนังสือที่ตีพิมพ์ในต่างประเทศ»
เจียงฉีเนี่ยนส่งเสียง «อ้อ» เบา ๆ
จิ้นเคอเหยี่ยนหัวเราะนิดหนึ่ง «อยากอ่านเหรอ»