# บทที่ 67 ดวงจิตแห่งเต๋าขององค์ชายซิ่น
"นี่คือราชโองการฉบับที่สาม!"
ฮองเฮาจางส่งราชโองการลับฉบับหนึ่งมา เป็นรูปแบบจงจื่อพร้อมตราพระราชลัญจกรของฮ่องเต้ ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นสิ่งที่จูโหยวเซี่ยวทิ้งไว้ก่อนสิ้นพระชนม์
จูโหยวเซี่ยวคงคาดการณ์ถึงสถานการณ์วันนี้ไว้แล้ว
ราชโองการฉบับนี้เขียนถึงกองทัพที่ยกมาเมืองหลวงเพื่อถวายอารักขา
"ตั้งแต่ข้าขึ้นครองราชย์มา หมั่นเพียรระมัดระวังทั้งวันคืน เกรงว่าจะผิดพลาดต่อภาระอันหนักอึ้งที่เสด็จพ่อมอบหมาย..."
"ข้ารู้ดีว่า หลังจากขึ้นครองราชย์ ย่อมมีพวกทรชนคิดคดทรยศ หวังบ่อนทำลายรากฐานราชสำนัก แต่กองทัพคืออาวุธร้าย สงครามคือภัยอันตราย ภัยนั้นร้ายแรงยิ่งกว่าศึกภายนอก ความวุ่นวายนั้นรุนแรงยิ่งกว่าโจรผู้ร้าย!"
อวี๋ลิ่งส่งราชโองการให้แก่ข่งเจินยวิ่น
"หลังจากข้าเสด็จสวรรคตแล้ว ไม่ว่าเชื้อพระวงศ์ พระญาติ ขุนนางฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊ ตลอดจนแม่ทัพชายแดน ขุนศึกตามหัวเมือง ล้วนห้ามเคลื่อนพลโดยพลการ ก่อเหตุวิวาทด้วยอาวุธโดยเด็ดขาด!"
ข่งเจินยวิ่นเงยหน้ามองอวี๋ลิ่ง พลางเอ่ยเสียงดังว่า:
"ผู้ใดฝ่าฝืนราชโองการนี้ ไม่ว่าสนิทห่าง สูงต่ำประการใด ให้ถือว่าเป็นกบฏทรยศ ราษฎรและขุนนางทั่วแผ่นดินสามารถลุกขึ้นสังหารได้ ทรัพย์สินสมบัติของกบฏให้ริบเข้าราชสำนักทั้งหมด!"
"ท่านจ้องข้ามองข้าหาเรื่องอะไร?"
ข่งเจินยวิ่นส่งเสียงเย็นชาในลำคอ ถือราชโองการเดินจากประตูเมืองมุ่งตรงไปยังค่ายทหารเหลียวตงนอกเมือง
เขาจะต้องไปทวงอำนาจตามราชโองการ ไปปลดตำแหน่งของหยวนฉงฮ่วน ให้หยวนฉงฮ่วนกลับเมืองหลวง
"เรื่องนี้พี่ลิ่งไม่ได้ขอให้เขาทำ"
"คงเป็นเพราะก่อนหน้านี้ถูกด่าแล้วเถียงไม่ออก อึดอัดใจอยู่ เลยอาสารับภารกิจนี้ออกไปผ่อนคลายนอกเมือง ปรับอารมณ์ดีแล้วจะได้กลับมาเถียงกับพี่ลิ่งต่อ!"
เซียวอู่ชูนิ้วโป้งให้จ้าวปู้ชี่
จ้าวปู้ชี่ยิงฟันยิ้มแหะๆ ออกมา
ปีใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้ว ในปีนี้ตัวเองจะต้องรักษาอันดับสามให้ได้เด็ดขาด อันดับสามก็พอ!
"ทำไมไม่ยิ้มแล้วล่ะ?"
จ้าวปู้ชี่หันไปมองเซียวอู่ที่กำลังกินดื่มอย่างเอร็ดอร่อย ปลดกระติกทองแดงออกจากเอว ตั้งใจรินน้ำเชื่อมให้เขาหนึ่งถ้วย
จากนั้นก็หันหลังเดินจากไปไกลโดยไม่หันกลับมามอง