# บทที่ 66 ถลกหนังกรอกฟาง
เว่ยจงเสียนตาแดงก่ำจุดธูปสามดอก
“ท่าน ใต้เท้าอวี๋กลับมาแล้ว องค์รัชทายาทขี่ไหล่ใต้เท้าอวี๋ลิ่งเข้าวัง คนที่ท่านดูไว้ไม่ผิดเลย ครั้งนี้ข้ารับใช้ไม่ได้เอาทรัพย์มาใช้แทนคนอื่นเด็ดขาด!”
เปลวเทียนไหวระริก
“ท่าน วันนี้ใต้เท้าอวี๋ลิ่งจะไปถวายพระอักษรอ๋องซิ่น จะสอนชาวเมืองทั้งเมือง เรื่องที่ข้ารับใช้เคยทำไม่เสร็จ ตอนนี้ใต้เท้าอวี๋ลิ่งกำลังทำต่อ!”
เว่ยจงเสียนถอนหายใจยาว
“ท่าน ใต้เท้าอวี๋ลิ่งจะตรวจค้นบ้านของเฉินเหยี่ยนขุนนางกรมขุนนาง เฉินเหยี่ยนนี่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งให้เป็นจิ้นซื่อ รับตำแหน่งบรรณาธิการฮั่นหลินหยวน ถวายพระอักษรแก่อ๋องซิ่นนะขอรับ”
“เขาเป็นคนซื่อตรงนะ!”
เว่ยจงเสียนถอนหายใจอีกเฮือก
“ฝ่าบาท ถ้าใต้เท้าอวี๋ลิ่งค้นไม่เจอทรัพย์สินมากมาย ก็เหมือนยกหินทุ่มเท้าตัวเอง เฮ้อ ถึงตอนนี้อยากจะห้ามก็ไม่ทันแล้ว”
พูดไปพูดมาเว่ยจงเสียนก็ร้องไห้อีก
การตายของจูโหยวเซี่ยวทำร้ายจิตใจเขามากที่สุด
เว่ยจงเสียนเก้าพันปีผู้กุมอำนาจล้นฟ้า ร้องไห้จนตาบวมแดง
พอร้องจนหมดแรง ก็เริ่มนั่งเหม่อมองป้ายวิญญาณอย่างโง่งม
บางคนว่านี่คือสิ้นที่พึ่ง กระต่ายตายหมายังเศร้า
อย่างนี้ก็ถูก แต่ก็ผิดด้วย
นอกจากความสัมพันธ์ทางอำนาจแล้ว ความผูกพันระหว่างเว่ยจงเสียนกับเทียนฉี่ ก็ดูออกได้จากตอนที่จูโหยวเซี่ยวใกล้สิ้นพระชนม์ยังฝากฝัง
ใกล้จะตายแล้ว จูโหยวเซี่ยวยังกำชับกำชาจูโหยวเจี่ยน
“ฝ่าบาท ข้ารับใช้จะขอไปดูก่อน เสร็จแล้วข้ารับใช้อยากไปดูหลานชาย พอดูหลานชายเสร็จ ข้ารับใช้ก็จะไปเข้าเฝ้าท่าน
ชาติหน้านะ ชาติหน้าท่านก็ยังเป็นนายของข้ารับใช้”
เว่ยจงเสียนขยี้ตาลุกขึ้นยืน
เว่ยจงเสียนตัดสินใจไว้แล้ว รอส่งฮ่องเต้ถึงสุสานหลวง เขาจะตามไปด้วย
คนตระกูลเว่ย นอกจากเว่ยเหลียงชิงที่ยังมีชีวิตอยู่ คนอื่นตายหมด!
ข่าวฮ่องเต้สวรรคตเพิ่งกระจายออกไป จวนสกุลเว่ยก็เกิดเพลิงไหม้ใหญ่
คนจุดไฟมีมากมาย ล้วนเป็นพรรคขันที
คนที่เกลียดเว่ยจงเสียนที่สุดก็คือพรรคขันที มีแต่เว่ยจงเสียนตายเท่านั้น พวกเขาถึงจะล้างมลทินได้
นอกเมือง จวนเก่าทรุดโทรมของตระกูลเฉินถูกฝูงชนล้อมแน่น คราวนี้คนมาเยอะ