# บทที่ 73 ห้ามพูดเหลวไหล
หลิวจงหมิ่นมาถึงฉางอานหลังจากออกจากอาจารย์
ช่วงหลายปีที่เขาเรียนวิชาตีเหล็ก ฟังมามากที่สุดก็คือที่ฉางอานมีไอ้กวาผี ไอ้คนโง่ที่ชื่ออวี๋ลิ่ง
ให้ค่าจ้างช่างฝีมือก็แล้วไป ยังจะจ่ายรายวัน รายครึ่งเดือน รายเดือนอีก
ปัญหาคือให้เยอะมาก แถมยังจ่ายจริงด้วย
ที่ถูกคนด่าเพราะให้มากเกินไป ถูกมองว่าเป็นพฤติกรรมของคนผลาญทรัพย์
ใครๆ ก็พูดกันแบบนั้น หลิวจงหมิ่นที่ตอนนั้นเป็นแค่เด็กฝึกหัดก็จดจำไว้ในใจ
เขาอยากมาตีเหล็กที่ฉางอาน อยากสัมผัสความสุขจากการได้ค่าจ้างเป็นรายวันบ้าง
อีกอย่างเขาเป็นคนหลานเถียนมาแต่เดิม...
ในความเชื่อฝังหัวของชาวฉิน แค่มาถึงกวันจงก็เหมือนได้กลับบ้านแล้ว
ดังนั้น หลิวจงหมิ่นที่เรียนตีเหล็กอยู่ที่อำเภอ Sanzhou มณฑลเหอหนานจึงอยากหางานที่ฉางอาน
เวลากลับไปไหว้บรรพบุรุษก็จะสะดวก
ที่จริงพวกช่างฝีมือทาง Sanzhou ก็อยากไปเหมือนกัน แต่พวกเขาไปไม่ได้ พวกเขาจึงพาลกินลูกองุ่นเปรี้ยว
ชะตาชีวิตของหลิวจงหมิ่นกับเสี่ยวเฝยมีจุดเหมือนกัน แต่หลิวจงหมิ่นกลับลำเค็ญกว่าเสี่ยวเฝย
บิดาของทั้งคู่ล้วนตายเพราะผูกคอตาย บิดาของเสี่ยวเฝยตายเพื่อทวงคืนที่ดินของตัวเอง
ส่วนบิดาของหลิวจงหมิ่นถูกภาษีบีบบังคับจนต้องผูกคอตาย
เสาหลักของบ้านตาย บ้านก็ล่ม หลิวจงหมิ่นที่ยังเด็กมากต้องซบหลังมารดาและสองแม่ลูกเริ่มใช้ชีวิตด้วยการขอทาน
จากลูกหลานตระกูลดีกลายเป็นขอทาน
ปีนั้นเป็นปีที่สี่สิบแห่งรัชกาลเสินจง หลิวจงหมิ่นอายุห้าขวบ
เสี่ยวเฝยก็เป็นเช่นนี้ มารดาแบกเขามาถึงเมืองหลวง ก็กำลังจะขอทานประทังชีวิต ตอนนั้นแหละที่ได้พบกับอวี๋ลิ่ง
ดวงของหลิวจงหมิ่นไม่ดี ไม่เคยพบผู้มีพระคุณ
ขอทานได้ไม่นาน มารดาก็หนาวตายตามไปด้วย
โชคดีที่ท่านน้าหานชิงของหลิวจงหมิ่นยื่นมือเข้าช่วย เก็บหลิวจงหมิ่นมาเลี้ยงทั้งที่บ้านตัวเองแทบไม่มีข้าวกิน
ตอนอายุสิบสาม หลิวจงหมิ่นเริ่มไปเป็นเด็กลูกมือช่างตีเหล็ก
พอเขาเพียรฝึกวิชาจนออกจากอาจารย์ได้ มาถึงฉางอาน พอดีกับที่อวี๋ลิ่งออกไปเหอเถาพอดี
จนถึงตอนนี้ เขาไม่เคยสัมผัสความรู้สึกสนุกจากการได้รับค่าจ้างรายวันเลยสักครั้ง