# บทที่ 72 นี่มันคือการชิงตัดหน้าหรือนี่
"ท่านอัครมหาเสนาบดี อวี๋ลิ่งมาแล้วหรือ?"
มองดูธงพยัคฆ์ลงเขาโบกสะบัด วกกลับมาคิดถึงชื่อคนที่ตะโกนออกมากลางวงสังหารเมื่อครู่...
หวังจื้อย่งส่ายหน้า กล่าวอย่างเจ็บปวดว่า
"อวี๋ลิ่งไม่ได้มา ที่มาเกรงว่าจะเป็นปาตูหลู่ที่หนึ่งแห่งทุ่งหญ้า จอมทัพอันดับหนึ่งในใต้หล้ายุคนี้!"
"หวังเชา?"
หวังจื้อย่งพูดตัดบทอย่างเด็ดขาดว่า "ใช่ หวังเชา!"
สำหรับหวังจื้อย่งแล้ว วันนี้จะเป็นวันที่ทุกข์ทรมานที่สุดของเขา
กำลังพลที่เหนือกว่าโดยสิ้นเชิง เบื้องหน้าพละกำลังที่เหนือกว่าโดยสิ้นเชิง จำนวนพลไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง
ฝั่งตนเองพอล่อก็แตกพ่าย แทบไม่มีแรงต่อกร
การยอมสละชีวิตช่วยเหลือของเหยียนชุนทำให้หวังจื้อย่งสูญเสียสติสัมปชัญญะ
อาจกล่าวได้ว่าหวังจื้อย่งมีจิตใจเห็นแก่ตัว มีโรคระแวง แต่มุมที่ปฏิบัติต่อผู้อื่นนั้น หาที่ติไม่ได้
หากนิสัยไม่ดีจริง พี่น้องในขุนเขามากมายขนาดนั้นก็ไม่มีทางยอมสวามิภักดิ์ต่อเขา
ใช่เพียงแค่พี่น้องในขุนเขาไม่ยอมศิโรราบ
อ๋องแห่งยอดเขานี้ ฟ้าแห่งยอดเขานั้นแห่งขุนเขาลูกนั้นล้วนไม่ยอมสวามิภักดิ์ต่อเขา
ก็เพราะหวังจื้อย่งคนนี้เป็นคนดีนัก คนดีนักอย่างหวังจื้อย่ง ฟ้าถล่มลงแล้วในวันนี้!
คนที่เขาระแวงมาตลอดกลับกลายเป็นคนช่วยชีวิตเขา!
สำหรับหวังจื้อย่งที่ถือคติภักดีภราดรภาพเป็นธงนำทางมาตลอด 'การยอมเสียสละช่วยเหลือ' ของเหยียนชุนคือคมมีดกรีดแทงอย่างแรง
กรีดนี้ปักอกเขาเข้าไปอย่างจัง
สองปีมานี้ ตนเองกลับปฏิบัติต่อพี่น้องของตนเองเช่นนี้?
การตายของพี่น้อง ความล้มเหลวของการตีโฉบฉวย หวังจื้อย่งไม่คิดมีชีวิตต่อ เตรียมสู้ตาย
คำรามพุ่งไปเบื้องหน้า พี่น้องที่ตั้งสติได้สติกอดรั้งหวังจื้อย่งไว้แน่น
"อัครมหาเสนาบดี หนีเถิด มาตายตอนนี้ หนี้แค้นก็แก้ไม่ได้ สายฟ้าแลบยามแก่!"
หวังจื้อย่งสงบลงท่ามกลางคำเกลี้ยกล่อมเสียงแล้วเสียงเล่า
นับแต่โบราณ ชาวฮั่นโปรดสี่เรื่องดังนี้ คนที่โปรดมีสี่แบบ...
คือเริ่มด้วยมือเปล่าสร้างตัว หนุ่มแน่นประสบความสำเร็จ รากหญ้าพลิกชะตา สายฟ้าแลบยามแก่!
อวี๋ลิ่งอยู่ฝ่ายเริ่มจากมือเปล่าและหนุ่มแน่นประสบผล