# บทที่ 74 ไร้ผลไม่ตื่นเช้า
พระอาทิตย์ขึ้น ความเย็นของยามเช้าถูกตะวันแอบขโมยไป
บนผืนดินฉางอานเริ่มมีคนพลุกพล่าน ไถพรวนลึก ตากดินให้แห้ง
ถึงปลายเดือนหน้าก็จะเริ่มปลูกข้าวสาลีฤดูหนาวปีนี้แล้ว มีดินให้เพาะปลูก จิตใจคนพลันสงบราบคาบ
ปัญหาผู้อพยพเร่ร่อนยังคงเป็นเรื่องใหญ่
จำนวนคนมากมายมหาศาลและไม่ใช่ตัวเลขตายตัว ตั้งแต่แถบเมืองเหยียนอันมีผู้อพยพหนีตายมาแทบจะทุกลมหายใจ
นี่แหละคือปัญหาที่แก้ยากที่สุด วิธีที่ดีที่สุดคือให้คนกลับภูมิลำเนาเดิม
แต่คนพวกนี้ไม่กล้ากลับเลยสักนิด
ไม่นับเรื่องโจรผู้ร้าย กลับไปลำบากตรากตรำทำนาหนึ่งปี พอถึงเวลาเสียภาษี นอกจากไม่เหลืออะไรให้ตัวเองแล้ว ยังเป็นหนี้กรมการอำเภออีกก้อน
หนี้ที่ว่ายังไม่ใช่เงินน้อยๆ หากแต่เป็นก้อนโต
ชีวิตแบบนี้ต่อให้เป็นใครก็ไม่มีใครกล้ากลับ
"ข้าจะไปเมืองเหยียนอัน!"
อวี๋ลิ่งเตรียมออกเดินทางไปเมืองเหยียนอันก่อนกำหนด จัดการที่นั่นให้สะอาดหมดจดแล้วค่อยใช้การโฆษณาชวนเชื่อและมาตรการแข็งกร้าวให้ราษฎรอพยพกลับ
ฉวยโอกาสที่ฟ้ายังไม่หนาวจัดลงเต็มที่ก่อนหน้านี้
ล่าช้าไม่ได้ ล่าช้าจะเกิดเรื่องใหญ่ หิมะหนักมาเยือน คนจะตาย ตายเป็นหย่อมๆ
คนแก่ เด็กจะตายเป็นกลุ่มแรก สภาพน่าสลดใจแบบนี้แค่คิดยังน่ากลัว
"เหยียนอิงหยวน เขียนจดหมายไปถึงหวังฝู่เฉินที่เมืองกุยฮวา ให้เขาส่งเจ้าหนูมาที่เมืองเหยียนอัน กินข้าวฟรีมานานป่านนี้ ถึงเวลาทำงานได้แล้ว!"
"ได้!"
เจ้าหนูก็คือจ้าวหนานซิง นับแต่มาถึงเมืองกุยฮวา คนแม้ดำคล้ำไปทั้งวงแต่กลับได้ช่วงเวลาสงบเงียบที่หาได้ยาก
เขาใช้เวลากว่าครึ่งปีเรียบเรียงสรรพวิชา
ว่ากันว่าคนผู้นี้ทำราชการมีจิตใจเห็นแก่ตัวอย่างหนักหน่วง แต่วิชาความรู้เขาไม่มีปัญหา
ช่วงที่อยู่ซานซี แม้เขาอยากจะยึดถือแนวทางอ๋องหยางหมิง มุ่งศึกษาความรู้ก่อน
แต่ขุนนางที่มาเข้าพบมากเกินไป ต่อให้ถูกปลด ลดขั้น ขุนนางพวกนั้นก็ยังมาพบปะเขา
นี่ทำให้เขารำคาญมาก
พอถูกโยนมาที่เมืองกุยฮวา คนเข้าพบก็หายวับ
แทบไม่มีใครรู้ว่าเขาคือผู้กำกับจิงฉา ผู้เกือบกุมอำนาจขึ้นลงขุนนางใต้หล้า จ้าวสำนักขุนนาง
ที่นี่ วิธีหาเลี้ยงตัวเองของจ้าวหนานซิงคือเลี้ยงสัตว์กับผสมพันธุ์สัตว์