# บทที่ 75 รู้ตัวช้าไป
"เอ้อร์หนิว ห้าคนในครัวเรือน ที่ดินเจ็ดหมู่สามเฟิน มีข้อสงสัยอะไรไหม?"
"นายท่าน คนเล็กดีใจไม่ทันเลยลูกผู้หญิงก็ได้สามเฟิน พอใจมากแล้ว จะมีข้อสงสัยอะไรได้ กดรอยนิ้วมือใช่ไหม คนเล็กขอตัวเดี๋ยวนี้เลย..."
"ไปดูที่ดินของเจ้าสิ!"
"ขอบคุณนายท่าน ขอบคุณนายท่าน ขอบคุณพี่ลิ่ง พี่ลิ่งต่างหากที่เป็นผู้พิพากษาผู้เที่ยงธรรม!"
ท่ามกลางเสียงหัวเราะลั่นของฝูงชน เอ้อร์หนิวก็โขกศีรษะแล้วจากไป
ฉางอานเริ่มแบ่งที่ดิน แบ่งตามจำนวนประชากร และพัวพันไปถึงปัญหาที่ดินชั้นดีที่ดินชั้นเลวอีกมากมาย
อาจจะไม่ดีนัก ไม่อาจดูแลทั่วถึงทุกด้าน
แต่ในตอนนี้ ก็ถือว่าดีที่สุดแล้ว
เพื่อให้มีความเป็นมนุษย์มากขึ้นอีกนิด และเพื่อให้ "อ่างล้างเท้า" นั่นมีวิญญาณอาฆาตน้อยลง การให้ที่ดินสามเฟินแก่สตรีจึงกลายเป็นกฎใหม่
ขอเพียงเป็นสตรี นางก็จะมีที่ดินสามเฟินที่เป็นของนางเอง เป็นที่ดินที่เป็นของนางโดยสมบูรณ์
คนนอกต่างบอกว่านี่เป็นเพราะพี่ลิ่งใจดี เตรียมสินสอดไว้ให้สตรี
อวี๋ลิ่งอยากบอกนักว่านั่นมันเรื่องบ้าอะไรกัน ข้าต่างหากที่กำลังซื้อหัวใจ!!
ขอเพียงให้สตรีทั้งหลายรู้ถึงความดีของข้า ฉางอานก็จะไม่มีวันวุ่นวาย
พวกนางที่ไม่เคยได้รับความเคารพเช่นนี้ จะจดจำคนแรกที่เคารพพวกนางเช่นนี้ไปตลอดกาล
ต่อให้ถูกครอบครัวสามีไล่ออกจากบ้าน ครอบครัวเดิมไม่อยากมีใครอีกสักปากมาแย่งข้าว
ที่ดินสามเฟินนี้ก็คือที่พึ่งสุดท้ายของพวกนาง
คนที่กำลังเข้าแถวจองที่ดิน คนที่มาดูความครึกครื้น พากันห้อมล้อมโต๊ะเล็ก ๆ สำหรับจัดทำบัญชีเสียแน่นขนัด
"หานต้า หนึ่งคนในครัวเรือน ที่ราบหลงโส่วหนึ่งหมู่สองเฟิน!"
"ขอบคุณนายท่าน ขอบคุณท่านอวี๋ลิ่งขอรับ!"
หานต้าที่ถูกคนรังเกียจมาทั้งชีวิต และเตรียมก่อเรื่องใหญ่ไว้แล้ว ร้องไห้เหมือนทารกในเรือนเดือน
มีที่ดินแล้ว เขาก็ไม่เตรียมก่อเรื่องใหญ่แล้ว
เขาเตรียมใช้ที่ดินหนึ่งหมู่ปลูกมันฝรั่ง สองเฟินที่เหลือทำสวนผักปลูกผัก
การแบ่งที่ดินเริ่มขึ้นแล้ว ต่อให้เพิ่งเริ่ม ฉางอานก็วุ่นวายไม่ได้อีกแล้ว ก็ไม่มีดินที่พวกโจรพเนจรจะอยู่รอดได้อีกแล้ว!
ในยามที่ครึกครื้นนี้ อวี๋ลิ่งลุกขึ้นเดินทางไปเมืองเหยียนอัน