# บทที่ 52 ปลายเข็มกับรวงข้าว
เพราะการก่อกบฏ แผนการส่งกำลังจากต้าถงเว่ยเข้าสู่เหอเถาจึงแท้งคามือ
พวกจ่งปิงแม้ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด แต่ในใจกลับพากันกระหยิ่มยิ้มย่อง ทหารไม่อยากรบ พวกเขายิ่งไม่อยากรบ
ไม่ทำอะไรก็ไม่มีทางผิดพลาด...
ตัวเองจะไปหาเรื่องผิดพลาดใส่ตัวทำไม
หลังการก่อกบฏ หน่วยต้าถงเว่ยหายวับไปกว่าห้าพันคน
คนเหล่านี้ล้วนเป็นพวกหนีทัพ บ้างก็หนีมาจากทางใต้...
แต่ส่วนใหญ่หนีไปยังทุ่งหญ้า
จู่ๆ คนหายไปตั้งมากมาย แต่บรรดาผู้ใหญ่ของต้าถงกลับไม่ร้อนใจแม้แต่น้อย
ขอเพียงทหารในสังกัดตัวเองไม่หนีไปไหน จะไปร้อนใจกับพวกกระจอกงอกง่อยพวกนี้ทำไม
เงินเดือนว่างก็โกงกินต่อไป เงินก็รับเหมือนเดิม
ก็แค่คนหนีไป แต่ชื่อในบัญชียังอยู่
ขอแค่ชื่อไม่หายไปก็พอ จะไปไหนก็ไป
พวกคนต้าถงไม่ได้ร้อนใจเลย
เอกสารราชการเขียนเสร็จเรียบร้อยแล้ว
"วันที่หกเดือนห้า มีคนร้ายในกองทัพยุยงปลุกปั่น ทหารราวสี่ห้าสิบนายก่อกบฏหลบหนี จากการสอบสวนพบว่า เป็นฝีมือการยุยงของหน่วยอวี๋ลิ่ง มิใช่พวกเราละทิ้งหน้าที่..."
แน่นอน "คนที่หนีไป" จำนวน "สี่ห้าสิบคน" นี้ยังขนเอาเกราะหลายพันชุดไปด้วย เผาคลังสรรพาวุธสามคลัง ยุ้งฉางหนึ่งแห่ง
เอกสารทางทหารก็เขียนเรียบร้อยแล้ว
คือช่างฝีมือในกองทัพถูกหน่วยของอวี๋ลิ่งล่อลวง ช่วงหลายปีมานี้แอบขโมยเกราะในคลังไปตัดขายให้อวี๋ลิ่ง
เมื่อถูกจับได้ก็ดันทุรังไม่รับสารภาพ แถมยังจุดไฟเผาคลัง
เพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ได้พูดจาเหลวไหล
เหตุการณ์ที่ลูกกระสุนปืนใหญ่ทองแดงของหน่วยหนิงเซี่ยถูกพวกช่างตัดขายตอนกบฏปั๋วไป้ ดินปืนถูกสับเปลี่ยนเป็นทราย ก็ถูกหยิบยกมาเป็นข้ออ้างอ้างอิง ถูกขุดขึ้นมาพูดอีกครั้ง
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนเป็นความผิดของคนอื่น
พวกเขาต่างทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถ ไม่นึกเลยว่าจะเกิดเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้
ต้าถงเว่ยแกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่อวี๋ลิ่งทางนี้หาได้ให้ความร่วมมือในการแสดงละคร
สองกรมกองเคลื่อนพลทันที ไม่ถึงหนึ่งวัน...
เต๋อเชิ่งเป่าเปลี่ยนมือแล้ว
เต๋อเชิ่งเป่า ป้อมปราการหลักตามแนว "ด้านใหญ่" ได้รับสมญานามเป็นหัวหน้าห้าป้อมนอกด่าน
สร้างขึ้นในปีที่ห้ารัชสมัยหลงชิ่ง แต่เดิมเป็นตลาดค้าม้า ต่อมากลายเป็นป้อมปราการ